Diante do Mar

2003-03-02T04:46:00.000-08:00

A foto que puxen é do balneario de Las Grutas, que está na provincia de Río Negro, na Arxentina.

Estamos a ver se nos aclaramos

Carlos, o Abate Petón e mais eu andamos a ver se damos decidido ónde está cada un e qué fai. Ata agora, non nos decataramos de que estabamos xuntos, e así cada un se metía no dos outros, porque lle parecía que todo era seu, que non había ninguén pola redonda.
O peor do caso é que non sabemos moi ben qué facer os uns cos outros, sobre todo cando escribimos ou cando falamos con outros. Estamos máis pendentes de que lles guste, de nos poñermos de acordo para dici-las cousas segundo o que nos ensinaron, que non acabamos de dicir realmente o que queremos dicir.
Iso lévanos a que prefiramos coller uns días para nós mesmos, porque, se seguimos como estabamos, non nos ten gracia.
A ver se damos arrincado dunha vez, e se nos aclaramos.

2003-02-24T14:16:00.000-08:00

A imaxe é a primeira parte do tríptico Catrineta, de Almada Negreiros, e está na Estación Marítima de Alcántara, en Lisboa.

O Abate, ás veces, ten razón

Estamos a facer un curso en Vigo, para lle pormos as mans á xente encima e que se sinta ben, moi relaxada. É moi bonito, porque estás todo o tempo a sentir cómo se move o corpo dos máis por dentro, e a o moveres ti, coma se estiveses unido polas mans, dunha cabeza á outra.
Eu pásoo moi ben aló. Todos xogamos con todos, e todos nos sentimos a todos.
Normalmente, imos xantar xuntos uns cantos, e onte fomos ó sitio de sempre. Cando o camareiro dixo que había polbiños á grella, eu apunteime.
Cando chegaron, o Abate Petón díxome que eran moi pequenos, que podiamos deixalos medrar un pouco máis, porque tamén teñen dereito á vida, e tiña razón. Agora, despois de comer un, dáme tristeza, e coido que non os vou pedir nunca máis. Non é que fosen crías, mais eran pequenos e tenros, e non me decatei de que me estaban a pór triste.
Ás veces, o Abate ten razón.

2003-02-22T03:35:00.000-08:00

A imaxe é do Logroño vello, e púxena porque me gustou.

Isto de compartirmos tres persoas un corpo é un pouco complicado

O Abate Petón, Carlos e mais eu vivimos no mesmo corpo, compartímolo e dámoslle instruccións, polo que moitas veces acabamos nun rebumbio que non ten xeito.
O outro día, cando fomos falar con Currás, o Abate quería montar unha monumental, Carlos tiña idea de chegar a un acordo, e eu quería que me dixese que son moi listo e que merezo moito.
O Abate púxose de acordo comigo para escribi-la carta, e Carlos deixounos facer, porque di que temos que aprender dos erros, á parte de que tampouco lle parecía tan disparatada a cousa.
Isabel, que é a marabillosa psicóloga que nos atende ós tres, foi a que nos dixo que o que pretendía eu era que o conselleiro, primeiro, adiviñase o que eu quería e, segundo, que mo dese, cunha palmadiña na croca, e moi arrepentido de todo o que pasou.
Cando llo contei a Sue, tamén me dixo que, ó mellor, a Currás non lle divertía moito que lle fosemos cotilleando a Fraga o que pasara na reunión.
A verdade é que, con tres por aí pululando, non é doado saber quén fai cada cousa. Imos ter que falar un pouco máis entre nós.

2003-02-20T15:06:00.000-08:00

A imaxe apañeina por aí, mais non dei sabido nin de quén é, nin cómo se titula. Púxena porque me gustaba, e malia non estar de acordo o Abate Petón.

Teño os pés fríos

Teño os pés moi fríos todo o tempo. Non sei por qué é, mais non hai xeito de que aquezan. Ó mellor é que están tristes, porque non deixo que me leven a ningures, cando eles teñen moitas ganas de ir ó mar, ou ó monte, ou pasear polas rúas, agora que están uns días tan fermosos.
O Abate Petón anda encerellado cun tipo que non lle cae moi ben. Non sei de ónde o sacou, porque chamar, chámalle Pat O'Chan, mais aí está todo o día a mirar para el e a rosmar sobre o mal que fai todo.
Hoxe estaba moi enfadado porque o bo de Pat pasou un par de horas a lle explica-lo que se podía facer coas baixantes deste edificio no que vivimos, de acordo con cómo estivesen instaladas. O Abate -que está empeñado en que sabe todo- quería dicirlle antes cómo estaban realmente, para se aforrar toda a teoría, mais o outro andaba con vagar, e ía explicándolle se estaban amarradas á parede, se encaixaban as pezas, se non sei qué... ata que apareceu outro veciño, e o Abate pretextou o primeiro que lle veu á cabeza para liscar.
O Sr. O'Chan aínda debe de estar a explicarse na escaleira, e nós, a escoita-lo rosmerío que nos toca.

2003-02-19T14:31:00.000-08:00

A imaxe prestóunola Carlos Alonso, e é un óleo que se chama El saco blanco

Andamos derreadiños

O Abate Petón, Carlos e mais eu andamos derreadiños. Non é que fixesemos nada especial, mais o Abate non fai máis que prometerse a si mesmo e prometerlle a todo o mundo que mañá vai escribir algo, segundo el, moi importante, mentres que Carlos e mais eu non sabemos moi ben qué vai ser da nosa vida.
Aí o que sabe é o Abate: non lle fai falta máis ca pensar no importante que é o que vai facer para estar entretido, sen se preocupar do que nos estamos a preocupar nós, que é de termos casa e algún traballo co que ir tirando para diante.
A min, chegar a algún acordo coa Xunta non me fai ningunha gracia. Non se pode xogar, nin enredar, nin nada, porque case todo cheira a podre, especialmente cando aparece calquera persoeiro polo medio. A min gustábame a Sección de Asesoramento Lingüístico porque se podía enredar moitísimo nas palabras, e sempre había xente que quería saber cousas, co que o traballo era moi entretido.
O malo foi que, durante todo o tempo que estivemos alí, non houbo máis ca intentos de nos estraga-la diversión, xa fose para lle facer discursos a non sei quén, ou para cargar libros nun almacén -e case ata limpalo- ou para traducirmos miles de páxinas que nunca habían servir para ninguén, e nin sequera se habían publicar.
O Abate Petón era o único que se atopaba coma na casa: tiña motivos para rosmar todo o día, e para dicir tamén que era moito mellor có resto.
Agora, en cambio, xa está case tan convencido coma min de que non paga a pena respirar ese aire fedento, por ningún motivo.
Ó mellor é iso o que lle preocupa, e por iso non está a escribir.

2003-02-18T14:35:00.000-08:00

A imaxe fómola procurar á Cueva de las Manos, na Arxentina

Os castigos dos maiores

Estivemos hoxe no despacho de Currás, e non o de Mareas Vivas, senón o conselleiro. Carlos foi porque o mandara Fraga, para ver por qué o castigaran, e levounos ó Abate Petón e mais a min, porque sempre imos xuntos a todas partes, aínda que despois cada un fai o que lle peta.
Carlos quedou abraiado cando Currás lle dixo que o 90% dos castigos que se lles poñen ós que traballan na Xunta son porque lles caen mal ós que mandan, e iso a min non me gustou nada. É coma se a min, no colexio, cando sei a lección me chantan un cero, e a alguén que non a sabe, mais cáelle ben ó profesor, lle dan un dez. Se do que se trata é de saber, un pode acabar cateado por todas partes; se do que se trata é de aprobar, pois nada: a facer reverencias e queima-los libros.
O Abate Petón alí non dixo nada. Estrañoume moito, porque, co xenio que ten, eu pensei que iamos monta-la de San Quintín, mais non. Estivo moi tranquilo, xantou canda nós, sen moitos comentarios e, cando chegamos á casa, decidiu escribirlle unha carta a Fraga, para lle conta-lo que pasara.
O Abate Petón é moi pesado ás veces, mais sempre quere que as cousas estean no seu sitio. Eu creo que, esta vez, fixo ben.
A min quedáronme ganas de montar unha perrencha no despacho.

2003-02-17T15:36:00.000-08:00

O cadro prestóunolo John William Waterhouse, e titúlase A dama de Shalott.

Había que roubar unha locomotora

Hoxe Sira levoume ó cine e deume moitas apertiñas e moitos aloumiños. Fomos ver El último tren, con Federico Luppi e mais Héctor Alterio.
Ó saír tiñamos ganas de irmos roubar unha locomotora e saír escopetados polo mundo adiante, sobre todo se serve para que cada un faga o que teña que facer.
A maior parte das locomotoras van polo seu camiño e, mellor ou peor, levan e traen xente; sen embargo, cando cisman por levalas onde non pintan nada, ou por face-lo parvo con elas, o mellor é deixalo claro roubándoas e indo a algures, para pasalo ben e para que paren dunha vez os que non saben en qué enredar sen amolar.

2003-02-16T11:49:00.000-08:00

Imaxe: Fisterra

¿Non hai persoas?

Carlos chamoume para que vise un correo electrónico que lle mandara Xosé Manuel, cun manifesto no que pedían que atendesen tamén a Costa da Morte nas axudas que van dar para Galicia, despois de que deixasen chegar acó todo o chapapote do Prestige.
Disque o único que lles toca a eles é un parador de turismo, e que o resto vai para outras zonas, cando foron eles os que levaron a peor parte, sen teren culpa ningunha. Os trens e as estradas non van chegar alí, e o único que lles van dar son as praias mellor do que están, mais peor do que estaban.
Eu, ó lelo, pensei na xente que estaba en Lira, ou en Caldebarcos, ou en Corme, e en toda a que non vimos e que tamén o pasaba mal ó ve-la porta da súa casa chea de piche. Pareceume coma se a min me rachan o balón e o que mo racha merca outro para un rapaz que andaba ó carón, e encima pretenden que xa está solucionado.
Carlos explicoume que, ó mellor, é que non sabían qué facer na Costa da Morte, que os políticos teñen a cabeza moi cadrada. A eles só lles serve facer obras, meter formigón e asfalto -chapapote-, e non pensa noutras cousas, como recuperar árbores ou coida-la natureza.
Un tren de alta velocidade a Muxía non ten ningún sentido, mais iso non quere dicir que non se poida facer ren: nin poñer cousas para que os rapaces deprendamos algo e o pasemos ben, nin organiza-las casas, nin restauralas, nin poñer centros da natureza que funcionen, nin nada.
Se non é chapapote, non se pode facer nada.
Os maiores déixanse gobernar por calquera.

2003-02-12T11:40:00.000-08:00

Imaxe: Embarcacións swahilis en Kenya

Unha tarde de sol

Desque falei del, o Abate Petón está máis tranquilo. Eu penso que tiña algo de afán de protagonismo, malia ter el a súa propia web. Hoxe pasou a mañá a escribir, mais sen se meter con ninguén nin andar a osmar en qué estamos confundidos os máis. Eu, pola miña vez, dediqueime a ve-lo ceo e a sentir que había un aire limpo pola nosa casa.
De tódolos xeitos, o Abate non acougou de todo: quere darlle na cabeza ó Conselleiro Currás, e, se pode ser cun zapato, mellor. Estou seguro de que, se o consegue, vaille dar con tódalas forzas, aínda que o outro chore e pida perdón, porque, cando perde a paciencia, ou ten oportunidade, é moi ríxido, non se deixa convencer por nada. E, se non, que mo conten a min, que tiña que velo coa cara enfadada tódolos días que iamos para a Xunta.
O que non vou facer é dicirlle se lle ten que dar ou non a Currás no lombo. A min xa non me importa nada ese tipo, porque o que me dá moita rabia é entrar alí e ver aqueles corredores grises, onde pasa xente moi estirada, con cara de estar a levar debaixo do brazo os folios en branco máis importantes do mundo. Para min, fóra de xente que fai o seu traballo para que lle valla a alguén -que son a minoría-, non hai nada que ir procurar.
Dígollo ó Abate Petón, mais el contesta sempre que aínda ten que dar uns cantos zapatazos na cabeza desa acémila.
Que se apañen eles.

2003-02-11T11:16:00.000-08:00

Imaxe: Buque Sandoval, fotografado en 1898

A páxina volve estar enfeitada

Xa se ve que Pacita e Oscarzinho estiveron por aquí, porque a páxina está outra vez enfeitada co deseño tan belido que fixeron para o rótulo de arriba.
A verdade é que, cando saen as aspas vermellas no canto dos debuxos, dá moita mágoa, porque parece que estivesen castigados, cando non lle fixeron mal a ninguén.
Eu, pola miña parte, estou a escapar do Abate Petón, que tamén está dentro de Carlos, coma min, e que non me deixa sitio cando se pon a rosmar. É un tipo que anda, como diría Sue, con cara de cheirar merda todo o tempo, e que sempre lle parece que o que fago eu pode quedar para máis tarde, para cando haxa ánimos, para cando os seus asuntos deixen de ser tan importantes -isto, para el, é unha herexía: o que fai el é sempre o primeiro do mundo mundial-.
O único momento no que me deixa intervir é cando se enfada moito, porque, nese momento, parécelle moi ben que eu colla unha perrencha, para darlle máis forza ó que el pretende. Carlos di que, nese momento, se converte nun 'peripatalético', que, segundo el, é 'un membro moi caprichoso da escola de Aristóteles'.
Á parte deses momentos de cabreo, nos que vén a min para que o axude, só me deixa en paz cando veño escribir nesta páxina.
Mesmo cando estamos con Sira sae sempre con algunha pesadez, para que paremos quietos, porque, encima, é un misóxino.

2003-02-10T14:30:00.000-08:00

Imaxe: Árbore 1, de Héctor Wistuba

O meu plumífero ten capuza e botóns grandes

Estes días non se poden ver ben as imaxes que fixeron Pacita e mais Oscarzinho para Areabranda. Creo que hai un servidor que cae ou deixa de caer, ou algo así, e eles están a lle procurar solución.
Os dous preocúpanse moito de que eu estea ben, de que teña un sitio belido onde escribir, de que poida face-las miñas cousas e todo iso, e eu síntoo cada vez que vexo no ordenador o deseño que fixeron.
Amais diso, Pacita regaloume un plumífero con capuza e botóns grandes, moi quentiño, para os días de friaxe. É azul, moi amolecido, e lémbrame moito a ela, ás apertas que me dá e ó xeito que ten de me abri-la porta da súa casa de Carballo. Cando o poño, véxoa a ela na entrada, cun sorriso moi tenro, preguntándome sempre '¿Como estás, corazón?', e tamén lembro o xeito que ten Oscarzinho de baixar do tren na estación da Coruña. Sempre ten unha expresión moi fermosa no medio de toda a xente, penso que porque se move buscando alguén que quere moito, e iso fai que vaia cuns pasos moito máis alegres, moito máis cheos de vida.
Estes días lémbroos moito os dous, e poñe-lo meu plumífero faime pensar que estou con eles.

2003-02-07T10:06:00.000-08:00

Imaxe: Fotografía de Ansel Adams

Os que falamos galego somos nós

Carlos e mais eu levamos todo o día a falarmos. Non é que fixesemos gran cousa, mais el preguntoume que por qué falo eu galego, e díxenlle que porque era o que sabía falar, que non sabía se tiña que haber outra cousa.
El quedou pensando un cacho, e logo díxome que daba a sensación de que algunhas persoas coiden que é gracias a elas a quen o falamos. Empezando pola Xunta, que fai de cando en vez concursos ou pon profesores, sen moito xeito, e seguindo por organizacións, políticos e todo o que faga falta, que tamén cisman por que se lles recoñeza o moito que fan, cando os que facemos somos os que falamos, e sen lle pedir a ninguén que nolo agradeza.
Aínda por encima, temos que andar preocupándonos de se lles gusta ou non lles gusta unha palabra que dicimos, de se utilizamos moitos ou poucos xerundios, e cousas así.
Carlos díxome que a el tampouco lle convence moito a historia. Contoume, por exemplo, que agora se puxo de moda, só porque o puxeron igual en castelán, dicir 'febreiro de 2003', no canto de 'febreiro do 2003', e xa está por todas partes, e que temos un diccionario con pouquísimas palabras, e que encima hai quen nos chama vendidos por non utilizármo-lo portugués directamente, cando nós a eles non lles esiximos ren.
Eu xa sei que é moi importante falar, mais non teño por qué llo agradecer a ninguén. O meu galego é meu, e xa está.

2003-02-06T14:57:00.000-08:00

Imaxe: A danza da vida, de Edvard Munch

Unha carta de Carlos

Esta mañá, Carlos deixoume unha carta baixo da almofada. Eu non o sentín marchar, mais, cando espertei, estaba só, e decateime de que había algo, porque soaba ó move-la cabeza.
A verdade é que, logo de a ler, sentinme moi triste, porque creo que el non o está a pasar nada ben, que se encontra con moitas cousas coas que non contaba, e que trataba de que eu non as sufrise.
A carta é esta que vos deixo aquí:

Querido Carliños:

Eu pensei moitas veces que o mellor era que te deixase a ti face-las túas cousas, que non te molestase, porque o fundamental era que estiveses ben, que te divertises e que fixese todo como quixeses.
O día que montaches unha perrencha e me dixeches 'É que a min non me dá a gana de face-lo que me peta' pareceume moi divertido. Marchei coa sensación de que tiñas moito carácter, de que non era doado pararte, e non reparei en que estabas a chorar, e moi enfadado. Non me decatei de que, á parte de faceres ti as túas cousas, de te equivocares como nos equivocamos todos, para aprendermos dos erros, precisabas alguén que compartise contigo as túas cousas.
Xa sei que non estiven aí, que te deixei Areabranda para que foses ti pola túa conta, que te deixei decidi-lo que vai se-lo noso futuro, e que ti precisabas unha opinión responsable. Non cha dei, e síntoo.
Agora quizabes o máis sensato sexa dicirche que eu, como adulto, teño moitas carencias, que me dá medo non saber adiviña-lo futuro, mais que iso non vai servir para que che cargue a ti toda a responsabilidade, só para que non me protestes cando as cousas vaian mal, ou vaian peor do que van.
A partir de agora, gustaríame que razoasemos un pouco máis, que ti me digas qué che apetece e eu analice con coidado o que significa cada elección. Iso non garante que todo vaia saír rodado, mais si, polo menos, que non te sintas só.
Non o fixen á mantenta. Agora xa sabes que eu tamén estou aquí.

Unha aperta chea de calor

Carlos

Agora vouno ir procurar e voulle dar unha aperta moi grande. Sei que está comigo.

2003-02-05T15:04:00.000-08:00

Imaxe: Recepción dunha traíña e dun batel

O malo é que esquecín todo

O que máis me amola agora do fuel que caeu nas nosas praias é que esquecín todo. Enfadeime tanto, que non me decatei de que tampouco antes estaba todo ben, de que xa en outubro a min non me gustaba que houbese fábricas que preferisen pagar unha multa a pór unha depuradora para limpa-los refugallos que botan. Non me parecía ben ver lixo logo de que a xente pasase un día estupendo na praia, coma se fosen os únicos con dereito a estar alí, nin que pasasen as motos de auga a medio metro dos rapaces que nos bañabamos tranquilamente, e que ninguén se preocupase de que fosen polo seu sitio.
Agora a costa sucia parece que limpou todo. Eu miro, e só vexo chapapote e máis chapapote, e máis nada.
Amais, vexo tamén que están a botar cartos e máis cartos para tapalo, para xuntalo con todo o anterior e que creamos que non pasou ren. Están a pagar por non facer nada, e iso significa que, ó final, todo o mundo entende que o importante é recibir ese diñeiro, sen que se saiba por qué.
Non me preocupa que haxa quen colla os cartos e esqueza que unha vez tivo un traballo, polo menos non tanto como que as rapazas e os rapaces vexan que ter ou non ter cartos non depende do que se faga para que todas e todos vivamos mellor. Só vén o diñeiro; non teñen algo que os mova para teren tamén eles qué facer e con qué comer. Deste xeito, o único que van deprender é a pedir, e iso non vai dar nada.

2003-02-04T14:40:00.000-08:00

Imaxe: Poseidón e Anfitrite. Cerámica grega do século V antes de Cristo

Teño moito que facer

Tódolos días penso que teño moitas cousas que facer. Teño que ler e que escribir; teño que decatarme das cousas que pasan ó meu redor, para saber qué facer cando ocorran outra vez; teño que procurar unha casa ou, polo menos, dicirlle a Carlos ónde me gustaría vivir.
O que pasa é que el tamén está moi ocupado. Menos mal que deixou de se sentir na obriga de arranxárlle-los problemas a tódolos que aparecen, sobre todo cando non sabe por ónde tirar el mesmo.
Eu escríbolle estas cousas aquí, cada día, para que se convenza de que ten que facer algo, para que se decate de que ten que me botar unha man, porque eu só non podo.
Os maiores nunca se decatan de a quén teñen que axudar.

2003-02-03T14:27:00.000-08:00

Imaxe: A caricia dun paxaro, de Joan Miró

Carlos non me saca a ningún sitio

Estou moi aborrecido do que facemos: Carlos non me saca a ningún sitio. Nin imos ó chapapote, nin facemos nada. O único que está esperando é que o chamen da Xunta para ir falar con non sei quén, que a el, aínda que o negue, lle parece moi importante. E o único que quere é dicirlle que non quere nada. Quere dicir que marcha, cando xa marchou, e que o escoiten en algures.
O peor non é que queira ir falar con ese san Nonseiquén que inventou, senón que teña todo parado ata que o reciban, que non sabe cándo vai ser.
Esta fin de semana, polo menos, pasouna con Isabelita, a súa psicóloga, que lle descubriu moitas cousas que eu estou a sentir por dentro. El séntese triste, mais non se decata de que eu tamén estou moi triste, e comeza a pensar en cincuenta mil historias que non teñen nada que ver, co que a tristeza segue aí.
Xa sei que non ten culpa, que non sabe cómo sacala. Mais o caso é que ma deixa a min, para que me apañe. E a min cústame moito estar así, se non me axuda.
Tamén estivemos con Sira, e xogamos un cacho longo o domingo pola tarde. Aí lembrou que tamén estaba eu, e deixoume saír para que respirase un pouco. E para que tamén xogase con ela.
Aínda así, estamos nun luns no que o único que fixemos foi estar co fotógrafo que fotografou a nosa casa, para vendérmola, e irmos á clase de ruso.
Quedei abraiado co ben que canta Ekaterina, a nosa profesora. Canta moi ben. Foi moi bonito escoitala.

2003-01-30T16:10:00.000-08:00

Imaxe: Beiramar en Le Layet, de Monique Raiser

Hoxe vin Pacita e Oscarzinho en Areabranda

Hoxe vin Pacita e mais Oscarzinho pasear por xunto das ondas, en Areabranda. Non sei se eles se decataron de que estaban, mais eu vinos alí, xogando coa escuma da auga, collidos da man, respirando un aire limpo e vendo un ceo moi azul. Escoitei a súa risa e a súa voz, e deixeinos seguir, porque estaban a marcar unhas pegadas moi bonitas na area mollada, entre cunchas azuis e brancas, mentres recollían cachos de cristal luído que puñan á luz.
Eu sei que a eles lles gusta moito pasear así, mais que aínda non teñen tempo para facelo. Por iso os vin eu: porque eu si que teño tempo para os ver.

2003-01-29T14:14:00.000-08:00

Imaxe de arriba: Cholita do Perú
Imaxe de abaixo: Músico do Perú
As dúas son agasallos moi, moi belidos, de Pacita e de Sue, que foi a que fixo as fotos

Tiven unhas sorpresas preciosísimas

Esta noite tiven sorpresas preciosísimas: as dúas imaxes que me mandou Pacita e unha historia marabillosa que me contou Sira. Non sabía que nunha hora se puidesen recibir cousas que alegrasen tanto, e nun día que non é de festa, nin nada. Coido que vou tardar moito en durmir, porque, cando pasan cousas fermosas, sigo dándolles voltas na cabeza, para que non escapen.

A historia de Sira é dunha alumna súa que vive con súa avoa. A señora contoulle a Sira que, cando a rapaciña era pequena, que a axudaba coas cousas de clase, mais agora, como xa medrou, non pode, porque hai cousas que ela non sabe.
Malia iso, decidiu que tiña que tirar para diante, e tomou unha decisión moi importante:
-Xa que non sei eu -díxolle á rapaza-, imos saír á rúa, que seguro que alguén sabe.
E así saen as dúas e van preguntándolle á xente polos problemas de matemáticas ou polas análises sintácticas, ata que aparece alguén -que sempre aparece- que llos resolve.

Carlos di que Sira exerce o seu dereito a non escribir, porque, con toda a ilusión coa que contou a historia, fixo que eu me sentise coma cando me contan os contos máis bonitos.

Tiña moitísima tenrura na voz, ó lembra-la súa alumna e maila avoa.

Nota dunha visita misteriosa que veu face-las fotiños pequenas

Como nos enlaces de enriba de todo vense moi ben as imaxes a tamano real, fixemos uns arranxos para que o músico non caese do post. : ) P.

2003-01-28T14:57:00.000-08:00

Imaxe: O Cairo, a principios do século XX

Onte estreei o plumífero que me regalou Pacita

Onte estreei o plumífero que me regalou Pacita. Fun con el cas de Sira, que cada día está máis linda e máis encantadora, e pareceume moi tépedo, moi bo para as noites de friaxe que están a vir. Carlos ía medio enfadado, mais eu sei que a nena interior de Sira se entende moi ben comigo, así que os deixamos discutir ós dous un cacho, ata que nos fixeron caso, e todo foi moi ben. Despois todo eran apertas e bicos, e xa non importaba nada. Só que estabamos xuntos e xogabamos ó que nos parecía.
Supoño que a imaxe que escollín hoxe non ten nada que ver co tema, coma case sempre. A min é que me reina moito ir a Exipto e ve-las pirámides, e tamén me gustou a fotografía.
Agora, como é tarde, quero desexarlles a Sira, a Pacita, a Sue, a Oscarzinho, a Gonza, a Carlota e a todo o mundo que durman ben.
Deica mañá.

2003-01-27T16:35:00.000-08:00

Imaxe: O señor que tocaba o xilófono e o neno que o escoitaba, de Pedro Rafael González Carvajay

O título da imaxe púxenllo eu

O título da imaxe púxenllo eu, porque non o atopei. Quizabes estea xa moi durmido, porque é tarde, mais o caso é que non dei con el, mais gustoume moito ver ese señor que fai música cun aparelliño feito na casa, no que, sen embargo, está todo concentrado, igual có rapaz.
Unha vez vin unha moza que tocaba unhas cunchas de zamburiña, moi pequeniñas, tanto que case non as podía coller e, sen embargo, tiráballes ritmo, facía algo con elas, algo que non todo o mundo pode facer.
As cousas valen moito cando se ve para qué valen. A maior parte da xente non ve no xilófono do señor, antes de o construír, máis ca cachos de madeira cos que, como moito, acender unha fogueira; o señor, en cambio, xa non pode ver máis cun instrumento que o acompaña, co que dá música, seguramente sen pedir nada a cambio, máis que o deixen tranquilamente, cos seus paociños, golpear con xeito e facer bonito o día.

2003-01-25T02:45:00.000-08:00

Imaxe: Argazo

Non me gustan as festas cheas de ruído

Hai moito tempo que non vou a ningunha festa das que tes que berrar para que te entendan, porque non me gustan. Non me gusta pór un disfrace e ter que estar contento, aínda que a música e os berros dos máis me fagan doer os oídos, nin tampouco me gustan os golpes e os empurróns, nin ter que estar desque empeza ata que remata, nin que me digan que son un aburrido porque estou calado, co meu disfrace, nun recuncho.
Teño medo de que todo o que se está a facer para que non teñamos máis piche nas praias se converta nunha festa así. Teño medo de que, despois de se moveren centos de miles de persoas, de que se fixesen todo tipo de cousas, ó final acabe por esquecerse que o que queremos é que as nosas praias estean limpas; teño medo de que, cando todo o mundo canse de cantar e bailar, miren unhas para outras e uns para outros e digan 'aquí non hai nada que facer', e marchen ata que veña outra oportunidade de facer rebumbio.
Eu vexo que moitos rapaces somos tratados coma trebellos, que nin podemos dicir qué nos gusta nin qué non, nin temos ónde xogar, nin moito máis ca sentar diante da televisión. Case ninguén para un momento para nos explicar qué é un acivro, ou un bidueiro, ou unha donicela, e moito menos para pasar un día connosco nun lugar onde os poidamos ver e tocar, e saber por qué viven.
Agora todos estamos de acordo en que queremos que o mar non teña chapapote, mais, polo menos para min, é un mar que non coñezo. Só vin as postas do sol, a area, os barcos, mais non coñezo o seu interior, o que se move dentro del, o que hai aí para todos.
Ó mellor resulta que a meirande parte dos nenos e das nenas só souberon do mar polo fuel, e para eles, logo de quita-lo fuel, non quede nada.
Dáme tristeza que non haxa festas para que coñezamos ben o que temos preto, que todo o que saibamos da natureza teña cheiro a petróleo.
E o malo é que te empurran e que te pisan, que te chaman aborrecido cando queres que tamén haxa algo limpo. O limpo non serve para facer festas.

2003-01-24T04:22:00.000-08:00

Imaxe: Paisaxe da Antártida, fotografía propiedade da Oficina Antártica

¿E logo por que non podemos face-lo que queiramos?

Nesta semana Carlos case non me deixou escribir. Abría o escritorio, dicía que me tocaba a min, e púñase el, e iso cando entrou en Areabranda, que tampouco foi tódolos días. Dicíame que estaba moi ocupado, que tiña que escribir cousas serias, e que o axudase, mais case non se ocupou de min.
Ultimamente aparece moita xente que nos di o que temos que facer, que cisma para que non fagámo-lo que xa temos decidido, que é irmos procura-la vida por onde apareza. Eu díxenlle a Carlos que estaba farto da Xunta, e el decatouse de que a el tamén lle chegara con aguantar todo o que aguantara, mais parece que iso só Pacita, Oscarzinho, Isabelita, Carlota e o avó Xesús o entenden, e ese é un problema.
Carlos, cando fala coa xente que non quere que marchemos, esquece que tamén estou eu, e ponse coma se fose un heroe por deixar un posto de funcionario. Parece coma se o mundo empezase a lle deber algo, cando o que temos que facer é marcharmos para unha cabana no monte, ou facermos algo en calquera sitio, e, se para face-lo que nos pete temos que ir para a Antártida, pois imos, aínda que niso xa sei que nunca me vai facer caso. Di que son moi pequeno para opinar.
A el gústalle moito poñerse da parte contraria ós máis. Encántalle discutir se ten que deixa-la Administración ou non, porque sabe que, ó final, ninguén pode poñerlle unha pistola na cabeza para que faga outra cousa.
Mais o que non me gusta é que vaia feito un fachendoso por aí. É coma se non respectase a vida dos máis, coma se quixese ser máis ca eles por facer algo que eles non fan.
E encima, non me deixa escribir nunca. E eu tamén teño cousas que dicir.

2003-01-21T14:19:00.000-08:00

Imaxe: San Peterburgo, o Xardín de Vérán

O que eu quero é vivir

-Carliños, todo está moi lonxe -díxome o Brandán, sentado nas rochas, con moito vagar-. Paréceche que nunca has saír do chapapote, andas 20 quilómetros, e xa hai xente que nin o lembra; deixas pasar uns meses, e o mesmo.
El falaba con mágoa, mais tamén con tranquilidade. A min entroume unha friaxe polo corpo sen saber por qué, só coa idea de que algún día puidese deixar de preocuparme que veñan máis barcos rebentar contra os nosos cantís, ou contra os doutros. Deume medo facerme maior e ter asuntos importantes que resolver, levar maletíns ó banco ou asinar contratos importantes, mentres os rapaces, que non teñen que facer, quitan o alcatrán das praias e tratan de se moveren para que as cousas estean ben.
-Ti imaxina o tempo que perde a xente en atascos, en protestar por cousas que buscan, en se demostraren os uns ós outros que son máis ricos, máis espelidos ou que teñen máis sorte, e verás que hai moito tempo que se perde -tiñas os xeonllos collidos cos brazos; o pantalón de pana luída non era para lle demostrar a ninguén que estaba por encima de nada, senón só para mirar para as ondas e deixalas vir unha tras doutra-. Hai quen vén aquí e, ós cinco minutos, xa pensa que é suficiente, que lle ten que ir contar a alguén o serán impresionante que viviu nunha vila perdida que se chama Areabranda.
Eu non dicía ren. Deixaba que falase e convencíame de que o meu mundo está metido dentro do de Carlos por algunha coincidencia estraña, malia saber que, ó final, el vai vir ó que eu quero, porque é moito máis cómodo e porque se está moito mellor.
O Brandán mirou para o horizonte, onde andaba o Roxerio todo rebuldeiro. Fíxolle un aceno coa man, mais o cachalote andaba ó seu, e nin se decatou.
-Aí tes un que quere un mar limpo -rematou-: limítase a vivir, e non fai falta máis.
Eu tamén mirei para o Roxerio, e decidín que o que quero é tamén vivir.

2003-01-20T11:39:00.000-08:00

Imaxe: Porto de Bueu

Estiven en Areabranda

Hoxe volvín por Areabranda. Vin de lonxe o Roxerio, que se movía case no horizonte sen me facer caso, e saudei a Einés, o Cuncho e mailo Quen, que estaba tranquilamente a ver pasa-lo sol por encima da cabeza.
Cando camiñaba cara ás rochas, escoitei a voz do Brandán, que viña cos seus pantalóns de pana luídos cara a min, coa man levantada e un sorriso detrás da pipa.
Pensei que estarían estarrecidos polo chapapote do Prestige, mais non; seguían cada un ó seu, co mesmo mar de sempre.
-¡Claro que nos doeu, Carliños! -díxome o Brandán, cando lle preguntei- A ninguén lle gusta que se emporcalle o mar, aínda que non o vexa, aínda que non sexa o da súa praia.
-Eu fun limpar varias veces, e quitei moito -díxenlle, para que non pensase que quedara na casa chorando-.
El contoume que eles non podían saír da praia, porque era o único sitio no que podían vivir, e alí non chegara o fuel.
-Sen embargo, nós tamén fixemos algo -miraba para min con moita calma, cuns ollos de moita luz-. Fixémo-lo que facemos sempre, que é ter unha praia na que se poida estar.
Pensou un pouco. Mirou para a auga e para a area, e viu que todo estaba no seu sitio, mesmo unha brisa na que ía a Barbadela, moi alto, cara á saída do sol.
-Se fa-lo que che corresponde, se deixas limpo o que tes, sabes que todo vai estar limpo nalgún momento. Se ninguén emporcallase, os barcos tampouco emporcallarían, porque o lixo que botasen daríalles moita máis vergoña.
Eu pensaba en que levantasen o barco, en que o trouxesen á superficie e quitasen todo o fuel que lle queda. Malia iso, as palabras do Brandán fixéronme pensar que aínda podemos ter un mar limpo.

2003-01-19T15:00:00.000-08:00

Imaxe: Argyropelecus (peixe abisal)

Pois é unha solución

Hoxe, pa páxina de Pacita e mais de Oscarzinho, apareceu unha solución para quita-lo fuel do Prestige que me pareceu moi boa: a idea é subi-lo barco, no canto de teimar por baixar ó fondo a argallar por alí.
Pode que teña problemas a solución, que escache o que queda do casco cando o vaian chimpar, mais, se funcionase, seguro que a moitos lles suporían unha decepción tremenda, porque lles gusta facer como que fan, encher todo de papeis e de opinións, e dicírennos a nós que non entendemos nada.
E nós xa non son eu, senón calquera que non entre dentro dos que non somos nós, calquera que non lle preguntasen, ou que non lle dixesen o que tiña que pensar para que se lle recoñecese o dereito a pensar.
O barco a 50 metros de profundidade significa que case un fontaneiro pode ir recolle-lo chapapote; se está a 4 quilómetros, xa hai que ir con moitos aparellos e con moito coidado, e dá para moitos telediarios e para moitas páxinas nos periódicos.
Un cacho de barco ó que lle están a quita-lo fuel con mangueiras non lle importa a ninguén; en cambio, se hai manobras perigosísimas, nas que poden virnos toneladas e toneladas máis á costa, xa dá para ir falando un pouquiño máis, aínda que a min o que me signifique é que non acabe de ir ver ó Cuncho e os máis de Areabranda.
Se me preguntasen a min, eu tiraría polo barco para arriba, aínda que tivese que cambiar de tema para seguir aquí coas miñas andrómenas.

2003-01-16T09:53:00.000-08:00

Imaxe: O Triciclo, fotografía de Raúl Macías

E eu, ¿onde mando a miña carta?

Os maiores din que hai un grupo de catrocentos e pico científicos que van mandar unha carta a unha revista moi importante, porque ninguén lles consultou ren de ónde leva-lo Prestige, nin qué facer, nin cómo limpar, nin nada.
Creo que están indignados porque non os tiveron en conta para marca-lo rumbo do barco, e a min tampouco.
Cando dicían que o estaban a arredar da costa, eu pensaba que o levaban máis lonxe, mais non era así. Tiraban por el cara a Portugal, e iso significa que, desde onde estaba, arriba de todo, non se separaba nada. Se fose verdade, os trens non poderían andar, porque as vías, ó non se xuntaren, separaríanse, cando o certo é que van paralelas, coma o barco roto e as nosas rochas.
A min tampouco me preguntaron nada, nin me deixaron opinar, malia que eu vin moitas veces, cando dan o tempo na televisión, cómo xiran as nubes, cómo veñen sempre desde abaixo cara a Galicia, e nunca ó revés. Hai unha especie de remuíño que sae tódolos días, e eu ben que o vin.
Tampouco se decataron de que eu vira moitas veces, na Casa dos Peixes, da Coruña, nos libros e en moitos sitios que as correntes levan un camiño moi parecido, polo que o chapapote non tiña máis remedio que vir para acó.
Os científicos oféndense porque non lles deixan dicir todo o que saben, cando non llo deixaron dicir a ninguén. Estou seguro de que había moitísima xente que, ó ve-los telediarios, sabía xa para ónde había vir o petróleo, e tamén, coma min, que se chega escachar cando estaba máis arriba o barco, onde había acabar era na Bretaña ou en Inglaterra.
Non fai falta ser científico para se decatar, de non ser que o que nos digan cando dan o tempo sexa todo mentira.
Eu creo que os franceses tamén se decataron, e de que llo dixeron ós que mandan, e os que mandan inventaron que move-lo Prestige sen traelo á costa era apartalo. Non querían manchar en Francia, porque, ó mellor, lles quitaban outra cousa, e tampouco se atreveron a dicir que nos botaban a nós todo o piche, que, no outro caso, tamén podía estenderse polo Cantábrico, desde a Estaca de Bares ata onde fose.
Había que botalo en algures e botáronnolo a nós, mais sen dicilo como hai que dici-las cousas.
Cando eu sexa científico, vou facer unha revista para que escriban só os nenos, porque non lles damos tantas voltas ás cousas.
Non sei qué fan con tanto falar. Eu escoito palabras e máis palabras, e os mapas seguen aí, ben clariños, sen que ninguén faga caso deles.

2003-01-15T11:42:00.000-08:00

Imaxe: O raio de sol, de Ruisdael

Non sei ónde imos vivir

Carlos anda a vende-la nosa casa, e non sabe ónde imos ir. Cando llo pregunto, dime que onde eu diga, que el non ten ningunha preferencia, que o que lle importa é que eu estea ben.
A min gústanme as vilas pequenas, con rúas estreitas e veciños que saúdan cando te cruzas con eles. Gústanme os sitios onde a xente mira as nubes e os paxaros, onde saben qué día vai ir ó día seguinte sen que ninguén llo diga, onde saben as historias dos carballos e das casas coma se formasen parte deles mesmos.
O que me gustaría tamén é que a casa nova tivese sitios para sentar no chan, para xogar con cachos de madeira ou para pintar acuarelas. Gustaríame que se puidese andar descalzo todo o tempo e que algunha vez se escoitasen as curuxas pola noite.
Dáme medo a escuridade cando estou só, mais tamén me gusta. Paréceme que hai moitas cousas dentro do negro, que se pode entrar por aí a outro mundo, malia non saber ninguén cómo é. Estou seguro de que atoparía moitas amigas e moitos amigos, e que despois de pasa-lo negro ten que haber unha luz marabillosa, na que ve-la xente e o que quere de ti, e tamén o que te quere.
Gustaríame tamén ir a unha casa desde a que se vise o mar e na que desen o vento e a chuvia nos días de temporal. Gústame ve-la auga caer polos cristais cando chove moito, porque sei que Carlos se vai ocupar de min, e vaime poñer un xersei quentiño, para que non pase frío.
Aínda non sabemos cándo imos marchar, nin para ónde, mais eu xa teño ganas de ir preparando as cousas, de saír, de estar noutro lugar no que poida sentar no chan.
Dentro de pouco, irei con Carlos ver casas. Sei que esta vez vai deixar que escolla eu.

2003-01-14T11:38:00.000-08:00

Imaxe: O Sítio das horas, de Zeebruguee

Teño que esperar

Teño que esperar para ir limpar fuel. Carlos di que agora é mellor deixar pasar un tempo, porque os equipos custan cartos e non podemos achegarnos un par de horas para deixalo de contado.
A min dáme tristeza, porque creo que podía limpa-las rochas, con moito coidado, para que queden ben limpiñas e poidan vivir outra vez alí as lapas e os mexillóns. Sen embargo, non imos ir.
Supoño que algún día destes nos achegaremos a pasear por Corrubedo, ou por Caldebarcos, ou por Lira, ou iremos ver cómo está o Roncudo, e daranos moita mágoa sabermos que o mar pode desaparecer, que un día, cando xa desesperemos de tanta marea negra, deixaremos estar o piche coma se fose unha parte da paisaxe. Ese día iranse as persoas que viven na costa, quizabes xa sen lembra-lo mar que nós coñecemos. Todo ulirá a petróleo e o ceo estará un pouco máis lonxe, estarrecido con tanto lixo como deixamos detrás de nós.
Carlos di que se o mundo fose unha mazá, ninguén a querería, porque estaría podre duns microbios que non se preocupan nin de viviren eles ben, nin de teren nada que lles guste.
Eu penso que é un pouco esaxerado, porque aquí houbo moita xente que traballou a reo por un mar limpo, e hai persoas que plantan os seus carballos pequeniños, e as súas nogueiras, e que collen a terra coas mans para abrigar ben as raíces dunha árbore que nunca han ver grande, pero que queren que vexan os seus netos, ou alguén que, dentro de moito tempo, pase por un camiño que ó mellor segue polo medio do monte, aínda que xa non haxa carros do país.
Eu sei que nos portamos mal coa natureza, que tiramos cousas, que non nos preocupamos todo o que tiñamos que preocuparnos, mais, aínda así, hai quen vive con ilusión, quen recolle unha botella ou unha bolsa de plástico cada vez que vai á praia, e pensa que entre todos imos manter sitios onde ir.
Eu quero que, dentro de cen anos, tódolos nenos e tódalas nenas saiban que o mar é seu, e que non teñan medo do chapapote.
Carlos dáme unha palmadiña na croca cando llo digo, e dime que lle fai ilusión escoitarme.

2003-01-12T05:06:00.000-08:00

Tamén hai cousas bonitas

Carlos non me leva a Areabranda, nin a limpar fuel. Anda tan ocupado en saber qué vai facer da súa vida, que non fai nada, á parte de ocuparse.
Malia iso, teño que recoñecer que houbo cousas bonitas cando me levou ás Alpujarras. A min tocoume toca-lo gong do mosteiro e frega-los cuartos de baño, e gustoume moito.
O gong, cando lle da-lo golpe, sóache en todo o corpo. Séntelo entrar pola pel ata o peito, e vibras con el. É moi bonito tocalo pola mañanciña, cando aínda é noite, co ceo ateigado de estrelas encima. Eu erguíame moi contento cada día para ir colle-lo mazo, para toca-la madeira do mango, para ver que o día comezaba porque eu avisaba.
Tamén era moi fermoso limpa-los cuartos de baño, porque estaban sobre o val, cunha vista preciosa de Pampaneira, Bubión e Capileira, as tres vilas branquiñas, alá abaixo. Era moi bonito ver que todo ía quedando limpo, que a xente podía entrar nun lugar moi fermoso e habitable, para se lava-los dentes, para se ducharen, ou para deixaren o que lles sobraba das tripas.
O do Prestige faime pensar que cada vez temos menos espacios coma ese, que cada vez nos atamos máis a nós mesmos. Gústanos atarnos cada vez máis, termos menos cousas coas que soñar, para non senti-la frustración de non as termos. O fermoso está ameazado polo que nos parece práctico, e só nos pode salvar a capacidade de querer. Non temos outra defensa do que nos gusta, do que queremos, do que nos fai sentir ben. Do dereito a tocar un gong baixo as estrelas ou a limpar un cuarto de baño sobre o val, mentres Carlos anda nas súas meditacións e nos seus xaxúns, para ver se sabe qué facer coa súa vida.

2003-01-08T13:48:00.000-08:00

Imaxe: Galicia mariñeira, de Manuel R. Moldes

Levo moito tempo tristeiro

Eu quería ir a Areabranda, para saudar Saleta, Milpugas, Einés, Brandán e tódolos máis. Quería velos outra vez, mais sei que eles tamén están moi tristes e teño medo de os molestar.
Hoxe morreron moitas orcas en Burela, porque se despistaron e foron bater coas rochas. Agora sei que xa vou ter mágoa sempre que mire para o mar, porque lle faltan moitas cousas, moitos animais, moitas persoas que desapareceron, e vounos procurar sempre que vexa as ondas. Dáme moita mágoa e, se vou á montaña, sigo pensando no mar, sigo vendo o mesmo, e sigo tendo saudade de estar cabo del.
Carlos di que a el tamén lle doe, e dame unha palmadiña na croca. Despois mira pola fiestra, e cóntame que tampouco as estrelas son as mesmas.
Para min, as estrelas son as mesmas, mais fitan para nós con mágoa, coma se xa non houbese nada que facer.

2003-01-07T14:35:00.000-08:00

Imaxe: A derradeira visión de Man, fotografada por Diana Araujo Carballo

Non lle puiden dar nada a Man

O venres contáronnos que morrera Man, cando estabamos en O.Sel.Ling, o mosteiro budista ó que fun con Carlos, nas Alpujarras.
Esa tarde virámo-las montañas do Rif, do outro lado do mar, e subiramos, coma cada día, a un prado precioso e limpo, camiñaramos por camiños moi estreitos, entre as rochas, e sentirámo-lo frío do aire limpo. E despois dixéronnos que morrera Man, que non puidera, que fora moita tristeza xunta para el.
A min cústame moito pensar que, despois de tanto tempo como pasou coas mans nas pedras e na auga, cos ollos no mar, cos oídos no vento, só poida marchar cunha imaxe enzoufada de chapapote, que non houbese nin un segundo derradeiro para lle devolve-lo que el quería, tal como o quería.
Dáme moita tristeza, moitas ganas de chorar, pensar que agora, nalgún lugar, estea pensando que o que el fixo comezou un día e rematou outro, e que só quedou pedra chea de chapapote, coma se alguén se enfadase con que el estivese ben e atopase un sitio para non lle facer mal a ninguén.
Non sei por qué tivo que morrer así. Non sei qué lle quedará dentro da súa vida.
Oxalá que poida lembrar tamén o que lle deron a pedra e o mar. Oxalá que poida lembra-la luz, e que non estea triste.
Non merece estar triste.
Aínda que só fose por el, deberiamos aprender a defendérmo-lo mar e todo o que temos para vivir.
Ó mellor, algún día todos somos coma Man, e non hai máis petroleiros rotos.
Non sei de qué se preocupa a xente para non ser coma Man.

2002-12-23T11:08:00.000-08:00

Imaxe: debuxo de Federico García Lorca

Feliz Nadal, feliz Aninovo

Hoxe despídome ata o ano que vén. O día 7 ou 8 de xaneiro volverei aquí, para vos contar todo o que sinto e todo o que me pasa, e todo o que fai Carlos.
Para o ano volverei visitar Areabranda, aínda que non penso esquece-lo tema do piche. Mentres non poida camiñar descalzo polas rochas, e mentres non estean os mariñeiros nos seus barcos, vou protestar e vou ir recoller todo o chapapote que poida.
Espero que teñades un Nadal moi, moi feliz, que haxa moitas apertiñas para vós, e que tamén me mandedes algunha a min, porque eu tamén volas mando.
Quero que o 2003 nos devolva a todos o mar, e que eu poida volver a Areabranda, sen medo a que se asusten do que lles conto.

Unha aperta moi grande para tod@s.

2002-12-22T15:12:00.000-08:00

Imaxe: Cabo Prior desde Punta Candieira, fotografado por Ricardo García

Dános mágoa mirarmos para o mar

Mañá vou apega-lo derradeiro comentario deste ano, porque Carlos e mais eu imos marchar uns días, para estarmos sos, e non volvemos ata o 8 de xaneiro.
Vou marchar con toda a mágoa de termos un mar enzoufado, das persoas que vin mirar para as ondas coma se visen un mar que xa non está, que lles marchou sen que tivesen culpa. Son persoas que quero, aínda que non me coñezan de nada, e nas que vou estar pensando todo este tempo, porque á volta quero seguir axudando.
Coido que este ano cada bóla das árbores de Nadal de Galicia tiña que lembrárno-lo mar que vimos, para que poidamos traballar por deixalo outra vez como estaba, e para que os que mandan fagan algo para defendernos.
Se non lembramos nós que temos que defendernos, eles, desde logo, non o han facer. Eles fan o que nós lles mandamos, e ata agora non lles mandamos defenderen o mar.
Ó mellor é que nunca nos acordamos do que queremos defender, ata que nos decatamos de que tiñamos que querelo, porque xa non hai remedio.
E agora dános mágoa mirarmos para o mar.

2002-12-21T14:31:00.000-08:00

Imaxe: Corcubión, co mar limpo

Eu quería velas no ceo

Estiven cas de Pacita para comezármo-lo Nadal. Estaba ela, e mais Sue e Gonza e Oscarzinho. O máis bonito foron as apertas, que nos damos sempre, e que agora eran tamén para nos desexarmos que pasemos unhas boas festas e que teñamos un bo ano 2003, porque xa non nos imos ver ata xaneiro.
Sentímonos mellor porque este ano todos estamos moi tristes por culpa dun barco que non tiña por qué pasar por diante de Fisterra, nin tiña por qué romper, nin tiña por qué luxárno-lo noso mar.
A min Carlos dime que se vai poñer todo ben, mais, para iso, imos ter que sacar moito chapapote todos, e nós tampouco imos ir xa ata despois das festas. Os maiores din que é mellor que non estorbemos, que esperemos a que nos digan que podemos ir, sen molestar, e que vaiamos, mais eu non sei qué podo molestar sacando o meu capachiño de piche, que é o único que fago.
A min, os mariñeiros de Corme dixéronme que podía ir, que os axudaba moito. E sei que era certo porque, cando mo dicían, miraban despois ó mar.
Eu quero estar só con Carlos, para que me faga un pouco máis caso, e tamén quero estar quitando lixo, para podermos ir á praia outra vez, e para que a xente de Carnota, de Corcubión, de Laxe e de tódalas vilas que non teñen culpa volvan estar co seu mar, como estiveron sempre.
A min dáme moita mágoa ve-las pedras todas negras, e que Fraga diga que aínda botándolles un pouco petróleo ás gaivotas que quedan limpas a cousa non sería para tanto.
A el parécelle que con que haxa un par delas para ensinar, xa está todo listo. E non se decata de tódalas que están mortas, porque, ó mellor, podía facer algo por elas. Xa sei que é un señor moi importante, mais eran as miñas gaivotiñas.
Eu quería velas no ceo sen ter que mirar para outra parte.

2002-12-19T11:11:00.000-08:00

Imaxe: Arao dos Cons, antes do desastre

O coche limpo

Cando me foi deitar, Carlos díxome que a el non lle preocupaba tanto que o coche estivese sucio, que era a min, que o quería ben limpiño, porque era meu.
Creo que ten razón, e que, no fondo, me quere moito, porque a min o que non me importaba era que se manchase con fuel, mais si que estivese sucio. Eu quero que se faga todo axiña, mais tamén que despois estean as cousas no seu sitio.
É certo que, cando volvemos, eu miro para as marcas que deixan os pés e dígolle que habería que quitalas, e el dime que si, que as quitaremos, e seguimos para diante.
O que podemos facer é irmos en autobús. Collémolo, levámo-las nosas cousiñas, e deixámo-lo coche ben limpiño na casa, e así estamos os dous contentos.
Para a semana vai ser Nadal e eu non vou estar a apañar chapapote. Dáme moita tristeza, porque me gustaría que me desen unha aperta as percebeiras e os percebeiros de Corme, ou cantar panxoliñas coa xente de Carnota, ou de calquera sitio.
Para min, o Nadal deste ano está no mar.
Eu non quero marchar nunca do mar.

2002-12-18T14:07:00.000-08:00

Imaxe: O Roncudo, antes do chapapote

Eles estaban tristes

Onte estiven con Oscarzinho e mais con Gonza tratando de limpar chapapote. Tamén viña Carlos, claro, mais, como andaba todo preocupado por se se lle manchaba o coche ou non, non lle fixen moito caso. Sempre que imos, anda coa mesma historia, e total, ó coche non lle pasa nada.
Eu quedei moi abraiado coa cadea que fixeron os soldados. Non puidemos axudar, porque non nos dirixiron ben desde o principio, e acabamos na zona militar, que non se podía pasar, mais nós estivemos alí, e vin cómo subían capachos e máis capachos a toda velocidade, e cómo se relevaban cando facía falta.
Tamén estivemos en Corme, cun grupo de xente no que había percebeiras e percebeiros, e estaba tamén o patrón maior da Confraría, que é un señor moi importante.
A min pareceume que se queixaban do que se queixa todo o mundo, de que facía falta unha máquina moi grande que zugase todo o chapapote e deixase o resto ben, tal como estaba antes, ou de que había que ilos axudar máis cedo, cando baixa a marea, e non despois, cando xa non se pode traballar.
Queixábanse do mesmo, pero parecía que buscasen outra cousa. Eu creo que nós estabamos enfadados porque houbese tanto fuel no mar, e tamén nos preocupa moito que as cousas volvan estar como estaban, pero eles viven alí e collen os percebes para os vender, e de súpeto quedaron non sen o mar, senón sen o seu mar, sen o mar que ven tódolos días para ir a el e que lles dea algo.
Agora só poden sacar fuel e esperar, ou marchar, ou quedar na casa. Eu creo que estaban moito máis tristes ca nós, porque eles non van e veñen. Eles están, e xa non poden face-lo que facían.
É coma se ós nenos nos desen de comer e nos deitasen na cama polas noites, pero, ó chegarmos ó colexio, nos deixasen sos, sentados nos pupitres e mirando uns para os outros, sen facermos ruído.
Eles estaban así, no porto. Quitaban percebes e agora quitan fuel, que é algo que non lle gusta a ninguén. Eles quitaban os percebes que lle gustaban a moita xente, e agora quitan fuel, que lle dá noxo a todo o mundo, e están tristes.
Eu acórdome da primeira vez que vin unha zamburiña, que quedei mirando para o bonita que era moito tempo, e ponme triste que só se poida quitar fuel. Se a min me pon tan triste a miña zamburiña, ós percebeiros de Corme ten que poñelos moito máis tristes pensar en tódolos seus percebes.
Por iso quero estar con eles e axudalos todo o que poida.

2002-12-16T14:15:00.000-08:00

Imaxe: Faro de Fisterra

Mañá imos a Laxe

Mañá quedamos en ir con Oscarzinho e mais con Gonza a Laxe. Creo que vou botar de menos Carnota, mais seguro que atopo outro sitio que pode volver ser fermoso se traballamos ben, e traballar ben é pensar que pode volver ser fermoso.
A última vez que estiven con Oscarzinho fomos a Fisterra, e viña tamén Pacita. Vimos unha exposición de acuarelas moi bonitas, no faro, que eran dun amigo de Paz que se chama Luis Guillermo. Daquela non sabiamos nada de que o mar había virar negro, nin de que unhas mantas pegañentas habían pegarse ás nosas rochas. Estaba só o mar, alá abaixo, contra as rochas, e o ceo tiña unhas nubes moi escuras.
Mañá imos ver un mar moi grande detrás do lixo. Un mar que está sempre, porque o que tapamos co noso lixo é a nós mesmos, non o mar. O mar segue sempre.
Mañá imos colle-los nosos capachos e imos enchelos. Imos sacar moito piche, porque non queremos estar tapados.

2002-12-14T15:01:00.000-08:00

Imaxe: Abrochos de fuel no Prestige

O barco morto

O Brandán chamoume desde Areabranda. Estaba moi triste polo que lle estaba a pasar ó mar. Dicía que el e maila Saleta non podían pasar sen ir cada día á praia, e que cada día lles daba moita tristeza mira-las ondas. Eu díxenlle que era sempre o mesmo, que viña o mar sempre cheo de piche, e el contestoume que lle fixeran moito dano, que era coma se sangrase, ou coma se vomitase. Dicía que o sol tiña medo de pasar por encima de Galicia, porque nunca pensara que se lle puidese facer tanto dano a un sitio tan bonito.
Tamén me dixo que todos teñen medo, que non saben qué facer, e que lles gustaría botar unha man para quitar fuel.
Teño que dicirllo a Carlos, que cando lle digo de ir contesta sempre 'Carliños, ti es un pouco devecido', e dime que xa iremos, que temos tempo.
Eu o que quero é que non estea tanto tempo o chapapote aí.
Non é que sexa un devecido.

2002-12-13T09:30:00.000-08:00

Imaxe: Marisma de Caldebarcos, onde desemboca o río Valdebois

Chegounos máis chapapote

Esta noite chegou máis chapapote. As praias de Carnota volveronse negras, coma antes de comezarmos a limpar. A min ponme moi triste, porque non o merecen. Son area, con paxaros, con algas e con máis nada.
Carlos queda tan tranquilo. Le o periódico, mira por ónde hai máis manchas no mar, e dime que imos outra vez para a semana. Di que, ó final, as praias acabarán limpas, que imos ter nós máis paciencia có piche.
Eu vexo outra vez todo cheo de porcallada. Vexo que vai frío e que chove, e que o piche volve á terra sempre.
Estou triste e quero ir a Caldebarcos, ou a Lira, ou a Portocubelo, ou a calquera sitio, porque temos que sacalo.
Eu non quero que haxa máis petróleo no mundo.

2002-12-12T15:11:00.000-08:00

Imaxe: praia de Caldebarcos, en Carnota

Esgotáronse os colectores

Fomos á praia de Caldebarcos e había unha especie de bostelas de piche, xa non era todo negro. Desde lonxe, a praia estaba coma sempre, coma se non pasase nada, e mesmo as gaivotas podían andar pola area.
Ó chegar era cando se vía que quedaban cachos espallados, cachos que a xente de alí lles chama 'faballóns'.
A empresa tiña pensado levarnos a outra praia mais, como era en Muros, os de Carnota dixeron que non, e fomos a Caldebarcos, que é unha praia preciosa.
O malo foi que non deu tempo a traer outros colectores e enchimos de contado os que había.
Despois comemos un bocadillo de pan con sardiñas. As sardiñas déronnolas na lata e tivemos que sacalas co dedo. Non pasa nada, porque despois podes chuchalo un pouco, e xa está.
O que nos dixeron era que non se podían facer balsas. A xente fai balsas cando se esgotan os colectores, e non se decata de que, se chove encima, sae a auga moi contaminada e enchoupa todo.
O que non sei é se é mellor que quede como está.
O caso é que hoxe tamen sacamos moito.
Tamén teño que dicir que en Muros só traballan de fin de semana. Disque están ocupados noutras cousas e deixan isto para o tempo libre. Amais, botan fóra os voluntarios, aínda que lles vaian limpa-la praia.
Coido que no Ancoradoiro teñen moito piche.
Deberían facer algo máis por limpalo.

2002-12-11T11:45:00.000-08:00

Imaxe: Praia Margarita, nas Illas Cíes

Canso de esperar

Ás veces, Carlos dáme un bocadillo, ou un prato de arroz, ou leite con galletas, e el ponse a ler periódicos, a escoita-la radio ou a ve-la televisión. Eu véxoo todo concentrado e pregúntolle que cándo imos ir quitar piche, e el dime que mañá, ou que a semana que vén, ou que dentro dun par de días, e a min paréceme que non damos ido nunca.
Non sei qué ten que ver mil veces o mesmo. Xa sabe que hai fuel, mais nunca ten présa por ir.
De cando en vez, mírame e dime "Xa imos mañá, Carliños; xa imos mañá", e hai que esperar a mañá, aínda que non haxa nada mellor que facer.
Eu tírolle da manga e dígolle que hai que seguir, e el contéstame que claro, que xa seguimos. Mais non se move. Espera a mañá, porque para el non hai tanta présa.
Di que non podemos sacar nós todo o piche, mais o que lle digo eu é que hai moita xente, e que temos que estar con ela. El tamén quere que o mar estea limpo, mais leva todo con moito vagar.
Ás veces explícame que hai que ir ós poucos, méteme na cama e dáme un bico de boas noites.
E eu non podo durmir.
Se non podo pór os pés descalzos na rocha, non podo durmir.
E el non o entende.
Se soubese conducir, quitáballe o coche e ía eu só.

2002-12-10T11:34:00.000-08:00

Imaxe: Loita polo mar, tomada de Galicia, diario dixital

O noso capacho

Síntome mal cada día que quedamos na casa. Eu digo cada mañá que temos un capacho a esperar por nós, mais sempre hai outras cousas que facer. O xoves imos ir, mais tárdame. Tárdame moito. Paréceme que se nós non imos, vai tardar moito en quedar limpo outra vez o mar. Paréceme que Man, o alemán de Camelle, ten que estar moi triste. Vino na televisión e dixo que quería estar só. A min gustaríame ir limparlle cada unha das pedras que puxo, limparlle tódalas ondas que chegan á súa casa. Mais non sempre podemos, non sei por qué.
A min dáme moita tristeza ve-lo chapapote, ver cómo se pega ós dedos. Dáme moita mágoa cando aparecen mexillóns pequechotes, e tamén cando aparecen lapas, e cachos de algas. Por iso é polo que quero ir: porque alí só os vexo cando aparecen, mentres que na casa estou a pensar todo o día neles. Paréceme que están debaixo das cadeiras e debaixo das camas, que, cando levante as sabas, van aparecer moreas, moi limpos, como cando saen do chapapote, e moi mortos. Por iso quero ir alá. Por iso quero estar sempre cos que quitan o fuel.
Porque eu quero moito esa xente, e quero estar con ela.

2002-12-09T14:55:00.000-08:00

Imaxe: Un voluntario a apañar fuel, tomada do Faro de Vigo

O barco está roto

O barco está roto no fondo do mar. Na televisión saen os regueiros que bota para arriba sen parar, e a min me parece que non pode haber tanto petróleo dentro da Terra. Vin toda a costa enchoupada, a area, e tamén as pedras, e xa non sei de ónde pode saír máis.
Carlos e mais eu imos seguir indo polo menos unha vez por semana ata que rematen de limpar. Gustounos moito en outubro a Boca do Río, no Viso, e queremos que volva estar igual, para nos bañarmos outra vez. Por iso imos seguir limpando, porque queremos que a xente que vive aló volva ver pola fiesta o que vía antes, que era un dos lugares máis fermosos do mundo.

2002-12-08T11:12:00.000-08:00

Imaxe: Cabo de Hornos

Imos limpa-lo mar

Cada semana imos ir quitar un pouco fuel a Carnota. Como cada día sacamos moito, e como hai moita xente que saca moito, aínda que no mar hai moitísimo, ímolo limpar. Imos volver ter area e rochas, e imos poder camiñar descalzos outra vez.
Onte, cando rematamos, recendía a mar, como recendía antes. Había cheiro a fuel, mais xa se notaba tamén o recendo do mar. A Carlos gustoulle moito; díxome que era gracias ó noso traballo, ó de tódolos que estabamos cabo da piscifactoría de Lira, na praia de Portocubelo.
É a piscifactoría máis grande de Europa. Ten moitísimas piscinas, que son coma tendas de campaña, nas que había moitísimos rodaballos, postos por tamaños. Había piscinas con miles de rodaballiños pequechiños, coma se estivese empedrado o fondo con rodaballos.
Eu fun unha vez á que hai en Xove, na costa de Lugo. Estiven moito tempo mirándoos, e dáme moita mágoa que morresen tódolos de Lira.

2002-12-07T15:01:00.000-08:00

Déronnos un bocadillo de xamón

Déronnos un bocadillo de xamón para xantar, e mais outro de salchichón, que eu non comín porque me era moito, e tamén unha laranxa moi rica.
Antes de empezarmos a traballar, Darío, que é o rapaz que nos di ónde temos que ir, díxolle a Carlos que se deitara ás cinco e media da mañá, e que eran as nove e media, e que non tomara nin un café.
Como aínda non repartían o material, Carlos díxome que podiamos dar un paseo, e eu díxenlle que si, e que tamén podiamos levarlle un café a Darío, e levámosllo, e Darío púxose moi contento, porque non pensaba que ninguén llo fose levar.
Había moita xente de moitos sitios e estivemos moito tempo a traballar. A min deume moita rabia estar moi canso, porque quería seguir ata que parasen todos, mais xusto cando paramos parou todo o mundo, porque subiu a marea e xa non se podía seguir.
Pregunteille a Carlos cánto chapapote quitaramos, e díxome que moito. Eu, sen embargo, quixen comprobalo, e pregunteille que cánto leva un capacho. Díxome que bastante, e pregunteille cántos capachos encheramos nós, e díxome que 6 ou 7.
Foi cando comprobei que me contestara ben: se un capacho leva bastante, 6 ou 7 teñen que levar moito. É como nos ensinan no colexio a calcular estas cousas. E funciona.
Agora vou durmir, porque teño moito sono.
Ata mañá.

2002-12-06T14:49:00.000-08:00

Aínda me dura

Estoutro día, Mimosita deixoume un aloumiño debaixo da almofada. Eu collino e durmín con el ata que espertei.
Hoxe decateime de que aínda me dura e de que non lle dixen nada.
E por iso lle digo que aínda me dura.

2002-12-04T15:00:00.000-08:00

Imaxe: Fósiles

Había chapapote no noso rañabarros

Ó volver para a casa vin unha mancha de chapapote no rañabarros. Pensei no que me ensinaron no colexio do petróleo: que é unha substancia que se produciu hai millóns de anos, a partir de animais e de plantas.
Pensei no animaliño que andaría nalgunha parte do mundo hai moito tempo, e que morreu e podreceu, e quedou todo ese tempo debaixo do chan, e despois foron quitalo cunhas barrenas moi grandes, e metérono nun barco, e o barco escachou, e eu fun limpa-la praia, e o animaliño está aquí, millóns de anos despois.
A min paréceme que o animaliño non ten culpa ningunha de estar no noso rañabarros. El non sabía nada. Téñoo coma se fose un convidado, aínda que non lle digo nada a ninguén, non vaia ser que o quiten de aí; sen embargo, saúdoo e penso nel.
Sei que non tivo a culpa de nada.

2002-12-03T13:41:00.000-08:00

Imaxe: Caldebarcos, sen marea negra

Estivemos a recoller chapapote

Hoxe Carlos sacoume da cama cediño. Iamos recoller chapapote e tiñamos que estar no Pindo ás 9 da mañá. Cando pasamos por diante dun anuncio dun cruceiro, destes que andan no verán pola ría, entráronme unhas ganas moi grandes de chorar, porque, debaixo do debuxo dun barco, aparecía en letras moi grandes 'Mar viva'.
Vimos o abrente na estrada; vimos cómo as luces daban cada vez máis sobre un camiño cheo de curvas, por onde tiñamos que ir moi de vagariño, e o mar ía aparecendo pouco a pouco á nosa beira.
Cando chegamos, ninguén sabía qué facer connosco. Estivemos esperando unha hora, ata que nos deron o noso equipo e nos mandaron para o Concello, e alí tampouco sabían moi ben qué faceren connosco. Dixéronnos que fosemos á praia de Maceiras, e alá fomos, e ó chegar non había nin encargado, nin nada. Preguntamos qué tiñamos que facer e dixéronnos que o que todos: collermos unha pa e cargar chapapote nos baldes.
Despois dixéronnos que era mellor coller de onde había máis, porque o das rochas volvía de contado coa marea.
Foi unha pena, porque nós estabamos tentando deixar ben limpas unhas rochas e estaba a custarnos moito.
A min unha cousa que me deu moita mágoa foi ver cómo saía a auga cando dabas cunha bocha. Ó crava-la pa, saía un regueiriño pequeniño e moi rápido, que parecía que quería escapar do chapapote. Saía a toda velocidade, ata onde podía. Era unha auga moi triste.
Só puidemos estar dúas horas, porque, con todo o que tivemos que esperar, chegamos á praia ás 11 e cuarto, e para a unha e cuarto estaban cheos tódolos bidóns e a marea xa non deixaba facer máis.
Eu tiña fame e Carlos díxome que nos prometeran a comida, e dixo que ía ver ónde andaban os responsables, mais non apareceu ninguén. El dixo que seguro que nos daban un bocadillo, mais non nolo deron, e non nos quedou máis remedio ca volver para a casa.
Carlos estaba moi enfadado, porque nos deron unha mascarilla que só vale para po e fumes, mais non para os gases do fuel. Ademais diso, a protección que nos deron para o calzado só durou un minuto, xusto o tempo de pisar na pedra, co que Carlos levou os zapatos perdidos de alcatrán.
Tamén nos deron unhas lentes, destas que se usan para que non che salten pedras ós ollos, que quedaron no coche para min, para que xogase con elas na casa, porque alí non servía para nada.
A min pareceume que Carlos quería marchar e pregunteille. "¿Non imos quedar?", e díxome que si, que por suposto. Había moita xente nas mesmas condicións ca nós, e dixo que non podiamos deixarlles que limpasen, para despois virmos nós e ver todo tan bonito, sen facermos nada.
Procurou que eu non respirase moito daquel cheiro, e el seguiu todo o que puido.
Cando rematamos estivemos a falar coas rapazas que traballaban cabo de nós. Dixéronnos que eran empregadas do concello, da limpeza, e que o alcalde as mandara alí, en xornadas de oito horas. Gustavo, un rapaz que tamén estaba canda nós, díxolles que só se podían estar cinco, e elas dixeron que xa, mais que as mandara o alcalde.
O alcalde non foi limpar. O alcalde mandou que limpasen.
Estas rapazas levan oito días así, e a min deume moita tristeza. Carlos enfadouse moito.
O que era moi triste era ve-la praia e tódalas rochas coma se estivesen metidas nun chocolate moi negro, cun cheiro que marea. E tamén poñe-los pés e que che saíse pegado un montón de chapapote.
Eu pensei no que me gusta subir ás rochas e mirar para os barcos no verán. Agora xa non se pode facer.
Agora estou moi canso e vou ir durmir axiña. Mais con moita mágoa.

2002-12-02T12:28:00.000-08:00

Imaxe: Pingüín na illa Livingston, fotografado por Uly Martín

O cabasiño

Carlos xa se ocupou de que teña o meu cabasiño mañá. Esta vez non hei ter tanto frío como tiven a semana pasada; está un pouco máis pendente de min.
Eu teño moitas ganas de ir quitar chapapote, de pórme e encher bidóns e bidóns, e que o leven lonxe, e que todo o mundo se acorde despois de que o mar ten que ser un lugar limpo, igual có monte e có aire. Que este lixo nos ensine o que estamos a botar nos ríos, nas rúas, nos narices das persoas.
Quero que empecemos desde aquí a ve-lo mundo doutro xeito.

2002-12-01T12:54:00.000-08:00

Imaxe: Sylvia Ordóñez

Limpeza

Imos ir limpar petróleo. Cando nos erguemos, díxenlle a Carlos que tamén se luxara a nosa praia, que nós tiñamos un cachiño de area coa auga que viña do mar, e que non podiamos esperar que nola deixasen limpa para volvermos por aló, coma se non pasase nada. Carlos prefire dicir que todo está moi mal, que a xente non se decata de nada, mais tampouco se decata el.
Non entendo por qué non vai ir, nin por qué ten que esperar a que todo o mundo estea de acordo con el. A area é a area, e se ten que convencer media humanidade para facer algo, o Cuncho, o Milpuguiñas, a Saleta, o Brandán e tódolos demais van apañados.
Non sei qué lle importa o que pensen os outros cando do que se trata é de limpar area.
E encima, cando llo dixen, contestoume que eu son un neno, que non entendo ben o que el pensa.
Menos mal que despois o que me dixo foi que non se entendía nin el mesmo.
Eu quero que a praia estea limpa.
Un neno tamén pode querer estas cousas.

2002-11-30T14:21:00.000-08:00

Imaxe: 'Oito peixes', de Mauro Oru am Sudá de Andrade

Faime caso

Hoxe estou contento. Carlos, por fin, fíxome caso. Levaba varios días dando voltas ó que quería eu, ó que el quería que quixese eu, e non daba con nada. Non me preguntaba. Dicía algo e dicía '¿Estás ben?', e eu dicíalle que non, ou non dicía nada.
Hoxe, en cambio, falou comigo de verdade. Preguntoume que qué me parecía que cambiasemos de casa, e eu díxenlle que estaba desexando, que a min a casa na que vivimos non me gusta. Non é que non poida vivir nela, é que creo que ten cousas para que eu non poida estar. Cousas que puxo el, que a min nunca me gustaron, ou que lle puxeron e que a el, como llas puñan, xa lle tiñan que gustar. O caso é que, en canto poidamos, marchamos.
Tamén me dixo que este Nadal vai pasalo comigo. Vaime presentar tódalas personaxes de Areabranda, vailles dicir quén son e qué é o que me gusta, e para iso ten que saber el qué é o que me gusta.
Amais diso, Carlota leume un conto por teléfono. Era un conto moi bonito, no que conta as trasnadas que facía o avó de pequeno. A min gústame moito que Carlota me lea por teléfono o que escribe.
Carlos vaime levar a vela a semana que vén. O que pasa é que non vou poder contar aquí o conto, porque quere mandalo a algún sitio. De tódolos xeitos, xa o poremos cando poidamos.
Amais diso, imos xogar ó catro en raia. A min gústame moito o catro en raia.
Hoxe teño ganas de xogar ó catro en raia.

2002-11-29T11:45:00.000-08:00

Imaxe: 'Día e noite', de África Prados Jiménez

¿Que fago en Areabranda?

Teño a sensación de que Carlos me deixou de cronista porque a el xa non lle interesaba. A el só lle interesa ser importante, que lle aplaudan as cousas antes de as facer e, como nunca llas aplauden, enfádase e fai coma se non se enfadase. E foxe. É coma falar cunha persoa que desaparece. Diche 'si' e 'non', mais coma se non o dixese.
Carlos ten a teima de pór cousas, de dar cousas sen saber de verdade se teñen sentido. El vainas deixando por aí coma se lle queimasen. Déixallas a todo o que se pon diante e el escapa. Diche que ten que facer, que está moi ocupado, que quere pensar ou, o que é peor, que quere dedicarse a min, que quere estar comigo, e o único que fai é pensar no que lle gustaría que eu fixese. Non lle importa o que estou a facer. Nin sequera que non atope nada que me entreteña.
O que lle importa é que eu teña cousas que deberían entreterme, aínda que non me interesen nada.
Agora mesmo, nin sequera me presentou as personaxes de Areabranda. Nin me dixo qué tiña que facer, nin qué lles gustaba, nin cómo son. Díxome 'Escribe o que queiras', e liscou. Liscou antes de que eu lle puidese preguntar nada. Liscou antes de que o molestase.
Liscou porque lisca sempre.
Estou moi anoxado con Carlos.
Non hai dereito ó que fai.

2002-11-28T11:26:00.000-08:00

Imaxe: Punta San Juan, Marcona

Os que habitan connosco

Onte, cando volvín da praia, tiña frío. Carlos quixo darme unha duchiña quente e mandarme para a cama, mais non funcionaba o aquecedor da auga. Tapoume o mellor que puido e deixoume só.
Eu pensei antes de durmir no Cuncho, e na Einés, e na Barbadela, e en todos, porque todos estaban alí, onde daba o frío, e pola noite ten que ser moito peor.
Eles, sen embargo, viven ben alí. Confórmanse coa auga limpa do mar e con que os deixen en paz. Non precisan moito.
Estes días vin pola tele un corvo mariño que case non podía voar. Estaba enchoupado de piche e pesaba moito; ía a tocar na auga continuamente, e tiña que mover moito as ás.
Unha vez vin un desde un veleiro. Leváranme para que vise cómo se vai nun barco de vela, e vin un corvo mariño que navegaba xusto no suco entre dúas ondas, coma se fose collido por algo. Eu pensei que era un parrulo, mais un dos mariñeiros dos barcos díxome que non, que era un corvo mariño, ou un cormorán, porque el non falaba galego.
Como eu tampouco falo castelán, falabamos el en castelán e eu en galego. Ata agora non me decatara de que el falaba outra cousa. Foi Carlos o que me dixo que un cormorán é un corvo mariño, ou ó revés.
O caso é que a Einés e o corvo mariño, ou cormorán, estaban moi ben sen o petróleo, e eu tamén.
Creo que os animais son máis razoables cás persoas: sabes sempre qué van facer, sabes que non te han enganar. As persoas, en cambio, tiran petróleo sobre outras persoas, ou véndenlles cousas que non serven para nada, ou ínzannos ós nenos de xoguetes para que non poidamos xogar.
Isto tamén mo dixo Carlos, aínda que eu sempre crin que os xoguetes que me regalaban eran para que estivese quieto. Ás veces, cando quería algo, ou cando quería algunha cousa, íanme busca-la pelota, e deixábanme con ela, para que a botase contra unha parede.
Era coma se me botasen piche por encima para non me ver.

2002-11-27T14:57:00.000-08:00

Imaxe: 'Bailarico', de Mário Eloi Ferreira

Viume buscar a Barbadela

Esta mañá petoume co peteiro a Barbadela no cristal. Eu estaba deitado encima da cama, sen facer nada. Xa me levantara, xa almorzara, mais estaba sen facer nada.
Moitas veces estou así. Quedo e non fago nada.
A Barbadela díxome que fose canda ela. Quería que fose á praia, e eu fun.
Nunca camiñara cunha gaivota a rentes. Ela viña andando de par de min, e parecía un pouco un futbolista, ou un vaqueiro, e miraba todo con moita calma.
A min gustábame porque non quería que eu fixese nada. Ela viña e marchaba a saudar unha manda de xurelos, ou a pescar un para o almorzo; despois dicíame que o mar estaba un pouco picado, ou que virara o vento, e eu preguntáballe cómo o sabía, e ela contestábame que pola escuma que saltaba nas ondas, ou pola cor da auga.
Levoume onda o Cuncho e o Milpugas e eu non sabía qué facer.
Preguntáronme se quería xogar a algo, e díxenlles que non, que non quería xogar a nada.
Pedíronme que lles contase algo, mais eu non tiña nada que contar. Sentinme moi triste, porque non tiña nada de qué falar con eles.
Coa Barbadela sentíame mellor, porque era ela a que dicía as cousas, e eu escoitaba, ou preguntáballe por qué, ou dicíalle que me gustaba moito sentar no chalano do Brandán. Non tiña que estar todo o tempo a pensar qué dicir, nin qué facer. En cambio, co Cuncho e o Milpugas parecíame que estaban a esperar algo, e non sabía qué.
O Cuncho preguntoume se comía ben. Eu contesteille que case sempre comía só, que me puñan o prato e eu ía comendo de vagar.
Gústame comer porque, aínda que haxa outras persoas, sei que o único que teño que facer é comer. Mentres como non me fai falta nada máis. Non teño que contestar, nin que atender, porque o único que fan é dicir que como moi ben, con moita calma, e que como todo.
A verdade é que como con calma porque non sei qué facer cando remato. Non sei para ónde ir nin qué dicir, nin tampouco me piden que faga cousas que non sei facer.
Tamén por iso me estomballo moitas veces na cama. Pasa o tempo e ninguén me ve. Ninguén sabe que non sei facer cousas, ou que as fago mal. Cando como ou cando estou na cama, non estou. Ninguén me fai nada, porque todos se esquecen de min.
Gustaríame que se acordasen de min coma a Barbadela. Que non me preguntasen tanto. Que non me explicasen tanto dese xeito que teñen os maiores, que se non te acordas de todo parécelles mal.
Coa Barbadela sei que, aínda que vaia polos xurelos, vai volver.
Cos maiores non. Desaparecen e xa non saben que estás aí.
Ó mellor se eu fose un xoguete sería máis doado. Non terían máis que sacarme do armario cando quixesen xogar, e recollerme ó marchar. Aínda que seguro que me deixaban perdido en calquera sitio.
Eu non estou no mundo dos maiores. Non me queren. Abondaríalles cun boneco que se parecese a min.

2002-11-26T11:05:00.000-08:00

Póñenme cun papel diante

Imaxe: 'Tres veleiros', de Mario Grillo

Vin o Cuncho e maila Barbadela. Fun onda eles porque quería coñecelos. Viña o vento frío do mar, mais fun axiña e díxenlles 'Ola'. Eles dixéronme 'Ola'.
Despois preguntáronme se me gustaba xogar, e eu díxenlles que si. Despois díxenlles que tiña que marchar, porque tiña medo de non saber xogar ó que eles xogaban.
Cando me poño a xogar, sempre penso que os máis xogan mellor, que me van gañar, ou que non vou saber face-las cousas coma eles. Sempre creo que van rir de min, ou que os estorbo, e paréceme que se non xogo está todo mellor.
Non me decatei de que lles dixera que tiña que marchar e sentei no chalano do Brandán, que está varado na praia. Non había ninguén e pareceume que alí estaba ben, porque ninguén me preguntaba nada. Estiven saltando desde a borda á area un cacho, sen me decatar de que estaba só. Despois, cando mirei a praia e vin só area, deume moita mágoa.
A Barbadela díxome desde o aire '¿Non tiñas que marchar, rapaz?', e deulle a risa. Eu díxenlle que si, que non me decatara, e comecei a correr.
Ela deixou de rir e díxome que non me preocupase, que podía xogar con eles, ou falar, cando quixese, mais, se quería estar só, eles tampouco querían estorbar.
A min tranquilizoume, porque cando estou só póñenme de contado a facer cousas. Dinme que escriba, ou que pinte, ou que estudie, e xa non se lembran máis de min. Eu quedo diante dun cacho de papel e podo estar horas sen saber por ónde empezar.
Do único que se preocupan é de que non manche e de que vaia para un sitio onde non estean os maiores. Eu non pregunto qué pinto, porque me contestan que o que queira, e se digo que non se me ocorre nada, dinme que non é verdade, e que o que quero é enfastiar.
O único que teño é unha folla de papel que non lle importa a ninguén.
Preferiría non ter nada, porque así despois ninguén me preguntaría qué fixen, e podería pensar todo o tempo no que quixese.
Sen embargo, sempre me mandan para un curruncho cunha folla de papel.

2002-11-25T14:55:00.000-08:00

Os maiores

Imaxe de Silvia Villegas (Buenos Aires)

Non sei qué podo facer diante do Cuncho ou do Milpugas. Non sei qué facer diante deles. Teño medo de que se poñan a falar de soños, porque eu nunca lembro os meus soños. Teño medo de que me pregunten cousas que eu non sei.
Non sei se sei xogar con eles. Non sei se eles queren xogar comigo.
Eu quería ensinar un caderno con moitas cousas. Con todo o que vin na praia, mais fun e non vin nada. Fun moi rápido e non me atrevín a lles pedir que xogasen comigo. Non me atrevín a estar con eles.
Non sei face-lo meu caderno. Non sei qué apuntar.
Ninguén me di nada, mais, se non apunto nada, sei que pensan que non o podo facer. Ó mellor deixan de se lembrar de min e xa non podo escribir máis.
Cando non dou feito nada, os maiores dinme que non me preocupe, que xa aprenderei, e esquecen que estou diante. Con iso xa non me volven mirar.
Cando fago algo, dinme que moi ben, que qué bonito. Despois lévanme para que vexa a televisión, e eles falan das súas cousas.
Non sei qué facer. Teño medo de molestalos. Sei que se eu non estivese, eles farían as súas cousas sen ter que mandarme a ve-la televisión.
Non terían que perde-lo tempo en dicirme que fixen algo ben.
Nin tampouco en dicirme que non me preocupe.
Aínda así, eu quería ter moitas historias no meu caderniño. Quería escribilas todas e que alguén me dese un bico e que escribise algo comigo.
Síntome triste ó escribir só.

2002-11-24T14:50:00.000-08:00

O mar pode conxelarse

Imaxe: praia das Catedrais

Hoxe fun eu só ata o camiño da xunqueira. Aínda vai frío, mais Carlos abrigoume ben, para que puidese saír.
Alegroume ve-lo sol, porque tiña medo de que se conxelase o mar. O mar pode conxelarse cando baixa moito a temperatura, aínda que non é normal que baixe tanto.
Eu nunca vin o mar conxelado.
Non sei qué pasaría co Milpugas, coa Einés e con todos se se conxelase o mar.
Vin a barca do Brandán varada na area.
Cando volvín, Carlos sacudiume a area dos zapatos e deume unha palmadiña na croca.
Cando está el, nunca sei qué facer, mais penso que me quere.

2002-11-23T11:55:00.000-08:00

Carliños

Imaxe: Vicent Van Gogh, Temporal na praia de Schveneningen

Ola.

Son Carliños, o neno interior de Carlos, que era o cronista ata agora.
Díxome que me vou encargar eu de escribir aquí, se me apetece -aínda que creo que se sentiría triste se non escribo-, porque di que o fago mellor ca el, que para Carlota e para os máis nenos a min resúltame máis fácil dici-lo que pasa na praia.
Eu vin co meu caderniño novo e cun lapis dos que me regalaron Pacita e Sue, con moitas ganas de contar cousas bonitas, mais teño moito frío. Teño as mans moi frías e Carlos non lembrou traerme os meus guantes de la, e amais o vento era moi forte e facíame chorar.
Fomos para cas da Saleta e do Brandán e a Saleta deume un vaso de leite con mel que estaba moi rico. Sentoume canda eles, na mesa, e puxéronse a falar, mentres eu bebía o meu leite. Estaba moi quente e tardei moito, porque tiña que ir a groliños pequenos, para non me queimar.
Como eu tomaba o leite, eles puxéronse a falar das súas cousas, e non se decataron de que eu fun para a fiestra, co meu caderniño na man, para apuntar todo o que vía.
Había un sol, que era moito máis pequeno có do verán e xa estaba meténdose dentro do horizonte. Quería falar das anemoniñas e de Milpugas, mais só vía a rocha na que están, que é do outro lado da praia. Nin sequera sabía se algunha das gaivotas que pasaban era a Barbadela, porque non lles podía berrar. Ía moito frío.
A Carlos gústanlle moito as praias no inverno. Di que se a luz, que se o son do mar, que se os avecíos, e trata de me convencer de que me gusten, mais non entende que a min o vento me fai chorar e que a praia me parece moi grande cando chove. E moléstame moito a auga na cara, porque sempre creo que se me vai meter polo pescozo por todo o corpo. É certo que hai cousas moi bonitas, mais eu son moi pequeno para velas desde a area. Cando sexa máis grande, seguro que as vou ver, coma el, pero agora entérranseme os pés e case non podo andar.
Estou tratando de escribirlles cousas a Carlos e mais ó Brandán e á Saleta, mentres eles falan, mais só sei que me dá medo saír fóra. Aquí estou ben, aínda que teño medo de que non lles guste que non encontrase nada.
Non me han reñer, mais eu quería terlles algo bonito.
Gustaríame ir á mesa, onde falan eles, e ensinarlles que escribín polo menos unha páxina con todo o que pasa en Areabranda.
Mais cando teño frío só sei falar de min.

2002-11-21T15:01:00.000-08:00

Loita

Imaxe: Faro do Roncudo (Costa da Morte)

A noite pasada saíron as mariscadoras a pelexar contra o fuel. Saíron para defende-lo seu pan, o seu lugar no mundo, a verdade de estaren ligadas á auga coma se fose o aire ou o sangue. Saíron polo que seu, polo dos almacenistas e dos transportistas, polo que era dos mercadores e dos fogares ós que chegan a ameixa ou os croques. Saíron elas cunha carga que pertence a moitos, aínda que o seguinte chanzo da escaleira o único que fai é esperar, ou procurar outra oferta, mentres haxa ofertas. Ou horrorizarse de que ninguén faga nada.
No temporal, saían cos seus impermeables e os seus rostros, nos que tamén doe o frío e a auga, nos que tamén se sente o que é unha noite pelexando contra as correntes apestadas, contra unha forza imparable que tenta luxa-lo cacho de area do que recollen días e horas, tempo seu, que xace esmagado pola brutal irresponsabilidade na que nos imos metendo, con grandes acontecementos ou pequenas insensibilidades.
Hai un lugar que nos pertence e que aínda podemos defender, se lembramos que, ó final, hai algo que nos toca no corazón.

2002-11-20T14:06:00.000-08:00

Entre todos

Imaxe: explotación petrolífera

Cando o petróleo cobre a costa, non importa que unha persoa non poida ir cos pés descalzos e un gancho a procurar algo de pesca, nin que os percebeiros encontren unha masa pegañenta onde antes puñan as mans e a vida. Iso está lonxe dos que nos sentamos entristecidos por un mar que se nos vai, lonxe dos que lémo-las noticias no periódico. Sabemos que é moi duro, durísimo, mais soamente o sabemos.
Os nosos pés están no calzado; as nosas mans, nas follas dos periódicos ou no mando da televisión. A nosa cabeza en algo que non ten cheiro, nin fume, nin camiño para ir ata aló. Non somos nós, nin as algas que abafan enchoupadas da masa estraña, nin os corvos mariños que afunden na auga que os sostiña, nin as nécoras, nin as bígaras, nin os cangrexos. Dóenos, mais aínda non nos doe na pel, nin nos ollos, nin no xantar de mañá. Nin no corpo de peixes que nos gustaría ter.
Non nos doe tanto, mais estamos dispostos a facer algo, aínda que só sexa limpar un pelouro ou abrirlle a unha esquía o camiño para a vida.
Entre todos, podemos querer aínda o mar como sempre o quixemos.
O mar que nos espertou ó soñarmos con el.

2002-11-19T11:32:00.000-08:00

Naufraxio

Imaxe: barca en Xávea

Escachou o barco. Os mexillóns recibiron a noticia con consternación unánime. A Einés aloumiñou a súa perla con mágoa e temor de que lla luxasen. O Cuncho leu toda a información de tódolos periódicos e sentiuse triste co mundo. Quen de Calais deixou que a música esvarase sobre a rocha antes de que a alcanzasen os alcatráns, o fuel, o que viñese. Quixo darlles unha despedida ás algas e os millóns de seres microscópicos que viven en cada cuarta do mar.
O Brandán e maila Saleta pensaron que o mar non é de ninguén, que se defende só, e que cada vez é máis débil. Miraron as ondas aínda limpas e apertáronse, porque podía chegar un día no que xa non visen o mar que lembraban.
A marea negra non chegou a Areabranda como substancia pegañenta. Chegou coma unha nube gris nos ollos dos que miran limpamente.

2002-11-18T12:12:00.000-08:00

Imaxe: Illa de Marion (Sudáfrica)

Cando pasou o sargo Onofre por detrás das algas, a Einés fixo coma quen non o vía. Pensou en pecha-la cuncha, mais iso resultáballe excesivo, porque o bo do peixe tampouco lle fixera nada, á parte de mareala.
Viuno marchar e volver, dar unhas voltas, facer coma quen estaba de casualidade por aló. "Se me vén con xardíns e con pazos, estamos perdidos", pensou a ostra, que levaba toda a mañá tan tranquila, coidando da súa perla e saudando as chivanas que pasaban por diante. Algo de saudade tiña dos mares do Sur, especialmente agora, que baixan as temperaturas, mais estaba ben ou, polo menos, bastante ben.
-Oes, Einés -díxolle o Onofre por fin, logo de a saudar- ¿Ti vesme a min futuro?, ¿pensas que serei alguén importante?
A Einés non esperaba unha pregunta así, sobre todo feita con tanta humildade, coma se o peixe non soubese por ónde seguir coas súas teimas. Sentiuno un pouco distinto, quizabes por algún encontro que puidese ter polo mar adiante.
-Depende do que entendas por importante -respondeulle, moi cautelosa-. Se te refires a importane coma as anemoniñas, ou coma os mexillóns, coma o Brandán ou coma min mesma, penso que podes ser importante.
O sargo estarreceu coa idea. Alterouse e respondeu, logo de dar uns cantos golpes coa cola sobre o toco dunha laminaria:
-¡Iso non é ser importante! ¡O que digo é se eu poderei mandar, polo menos, na praia!
-Terás que procurar alguén que che deixe. Para mandar fai falta quen obedeza, e aquí non che estamos moi afeitos.
-Mais, se non mando, ti non has vir nunca comigo -o desalento saía polas galas e polos ollos, moi decaídos-. Ti só es para alguén que poida mandar.
-As ostras o único que facemos é estarmos no sitio que nos toca. Nin mandamos, nin queremos que nos manden; iso é para outros, que non son quen de saber ónde está o seu lugar -a ostra decatouse de que, no mar, só os que invaden o que non é seu precisan ser mandados; os máis seguen os seus impulsos e todo funciona perfectamente-.
-Non digo mandar en ti -o sargo facía unha renuncia importante-; ó que me refiro é a que, se ninguén me obedece, non has vir canda min.
-E aínda que che obedezan. Este é o meu sitio, se non volvo para a miña terra -o Onofre estarreceu coa idea- A min, que alguén faga o que ti digas impórtame ben pouco.
-¿Aínda que o diga con moito siso e sexa moi importante? -o pobre peixe non entendía nada-.
-Ti e-lo único sargo que coñezo con ganas de mandar. Á parte diso, eu son unha ostra que non se sente ben cos mandóns; penso que temos pouco que ver.
O sargo retirouse e fitou para a perla. ¡Qué fermoso sería ser rei con aquela xoia! ¡Que inxusta sentiu a lei do mar!

2002-11-17T12:47:00.000-08:00

Gran de area

Imaxe: mural do Museo Marítimo de Macanao (Venezuela)

O gran de area puido ser parte dunha rocha, que se foi luíndo coa auga. Pode ser tamén o que queda dunha cuncha, despois de que a habitase un cornecho, ou unha bígara, un chícaro ou unha ameixa. O gran de area puido estar en moitos lugares; puido viaxar no calzado dun rapaz que estivo a mira-lo mar ata unha cidade calquera, e puido regresar prendido noutro zapato, ou acabar baixo unha figueira, cando as pólas grises ascenden cara á friaxe, antes que volva a primavera. O gran de area puido estar con moluscos, con animais grandes, con moitas persoas, e repousar por fin nun campo, onde o acivro rebenta de bagas vermellas para celebra-lo inverno.
O gran de area é parte de tantas cousas, que parece imposible que só sexa un gran de area.

2002-11-16T07:47:00.000-08:00

¡Xa están aquí!

A caixa dos comentarios (¿lo he dicho bien?)

Abrazos como un trasatlántico
Óscar

2002-11-15T12:36:00.000-08:00

Días pequechos

Ilustración propiedade de Tony Dalton. Iate Victoria & Albert

-O mar é coma o sangue do mundo -díxolles o Brandán, moi serio, ás anemoniñas, ó Milpugas e mais ó Cuncho-. Non é que estea ben nin que estea mal, senón que, cando está ben, estamos ben, e cando está mal, nós ímonos atopando peor.

As anemoniñas pensaban que o mar era a súa poza, e que o resto do mundo era o ceo que se vía encima, e que iso era o máis grande que había. Desde onde estaban elas, desde a súa grecha, non se podía dexergar outra cousa, á parte dos bordos das rochas, que cada certo tempo botaban unha chea de auga encima e recuperábana logo outra vez.

-Daquela, todo vai moi ben -responderon, convencidas de que o mellor que podía pasar era que se renovase a auga e que aquecese un pouco os días de sol-. Aquí está todo perfecto. Pregúntalle, se non, ás esquías, ou ó mógaro. -Aí quedaron a pensar un chisco, e decatáronse de que había un responsable- O Milpugas fai moito para que todo estea en orde.
-¡Non é para tanto! -exclamou o ourizo modestamente- ¡Non é para tanto! Eu estou aquí, sen estorbar moito.
-A nós dásnos moita seguridade -dáballes moita seguridade ás anemoniñas, cando ían durmir, ve-la silueta do Milpugas no bordo, cabo dunha lapa ou dun grupiño de mexillóns cativeiros-. Contigo parece que todo está máis tranquilo.
-Esta é unha praia tranquila -interveu o Cuncho-. Como o único que queremos é vivir, non temos case preocupacións. Ó mellor agora, que vén o inverno, unha pouca friaxe, que xa pasará.
-¿Que é o inverno? -preguntaron elas, moi interesadas-.
-Polo de agora, non chegamos. Estamos no outono -o Cuncho decatouse nese momento de que elas non coñecían ningunha outra estación: apareceran no outono, e era o mesmo outono-. Se vos fixastes, desque aparecestes vós, os días foron acurtando, coma se o sol escapase antes ou tivese medo de se gastar. Dentro de pouco, en cambio, vai pasar ó revés: os días irán collendo forza, facéndose máis grandes e máis quentiños, e chegaremos a outra estación.
-¡Ah, menos mal! -contestaron, moi aliviadas- Parecía que era que xa non quedaban días e había que rexelos.
-Xa veredes cómo veñen días longos, grandes, e cómo aparecen outra vez as rapazas e os rapaces por aquí.
-Pois a ver, aínda que nós tamén queremos ver estrelas.
E haberá estrelas. Non coma nas noites frías do inverno, mais haberá estrelas tamén, cando os días deixen de ser pequechos.

2002-11-14T14:25:00.000-08:00

Barcos feridos

Esta noite un petroleiro navega case sepultado polo mar.

Ilustración: John Constable

No medio da escuridade soan os motores entre as ondas e o vento, baixo a chuvia forte ou baixo as estrelas frías, e o buque avanza cara ó máis profundo, coma un animal ferido no ventre, que pode luxar toda a costa coa súa morte. Hai unha forza estraña de cousas mal feitas que lle abriron o casco, un negocio mal calculado baixo o oubeo das sirenas, porque no beneficio non entraban as aves enchoupadas de petróleo, nin os peixes que non atopan onde respirar, nin o latexo xordo do líquido pesado, que se ilumina coma un salouco e axiña volve á escuridade, como con medo de estorbar.

Que foi o lugar onde viviron persoas durante anos, porque viviren alí era o seu traballo; que os mariñeiros miraron o horizonte e saudaron sen saberen a quén ó entrar nas radas que non coñecían, tampouco está no cálculo.

Case non hai nada no cálculo: unhas moreas de dólares, que van e veñen coma se fose un xogo. Non hai sangue nas veas, nin frío nos labios, nin unha refolada de aire que se sentiu distinta no medio do Atlántico, ou unha aperta desde terra a través do radioteléfono ou a través dunha estrela que escintila no punto máis arredado do ceo.

Nada do importante figura nunca nos libros de contabilidade. Por iso é normal que de cando en vez un barco se sinta ferido; por iso non é estraño que, cando están fartos, non lles quede máis remedio ca naufragar.

Cando un ve un barco, ou un avión, ou un camión, ou unha bicicleta, debería de cando en vez dicirlle "Preciso que síga-lo teu camiño", "Preciso que esteas ben, que fagas ben as cousas", "Preciso que te sintas cómodo no mundo que compartimos". Se todos soubesemos que isto é certo, os barcos non se deixarían morrer na escuridade.

2002-11-13T16:14:00.000-08:00

Xadrez

O Milpugas non quería parecer interesado, mais non deixaba de mirar para as madreporiñas liliputenses, que estaban todas concentradas en non se sabía qué. A el dáballe moita vergoña entrar onde non o chamaban, e as compañeiras da poza non parecían decatarse de que quería participar da xuntanza, aínda que o único xeito posible, dada a súa discreción, sería por telepatía.
As esquías, pola súa vez, nadaban por encima dunha pedriña minúscula que tiñan no medio delas, unha especie de lousa, ou algo parecido, na que tiñan posta a vista. Había sempre dúas que movían algo xa invisible, e outra que esperaba a súa vez para face-lo mesmo. Así ían rotando cada pouco, e ás veces discutían nin se sabía qué.
As esquías, en cambio, pasaban por riba, daban un golpe coa cola, e seguían, sen facer moito caso.
Cando se achegou o Cuncho, tirando pola casa ata onde estaba o ourizo, este, cunha voz moi misteriosa e moi baixa, para que non se decatasen as madreporiñas, abriu por fin a porta da súa curiosidade:
-¡Non sei qué andan a facer estas, que nin se decatan de ónde vai a marea! -e fixo un xesto para elas, con algún dos seus picos, con moito coidado de que non o visen-.
O Cuncho mirou para el moi abraiado.
-¿E logo por que non lles preguntas, ho? -era o xeito máis rápido, naturalmente, de saír das dúbidas-.
-Non, non... -respondeu o Milpugas, con moita vergoña- Non vaia ser que se decaten de que levo toda a mañá a mirar para o que fan.
Este, en cambio, era o xeito máis seguro de quedar coa dúbida e non facer outra cousa en bastante tempo.
-¡Voulles preguntar eu! ¡Xa verás como non é para tanto!
E o cangrexo, sen lle dar tempo ó amigo para respirar, alá foi, tranquilamente.
-Estamos a xogar un campionato de xadrez -respondeulle a que descansaba-. A primeira que chegue ás 600, gaña.
-¡Seiscentas! ¿Non é un pouco moito, para o xadrez? -O Cuncho, ó ritmo que xogaba el, víase vello de catro anos e aínda pola metade-.
-Non creas -díxolle a que deixaba o sitio, logo de rematada a partida-: non tardamos moito.
O Milpugas, xa aberta a vía, achegouse pouco a pouco e quedou a mirar para o que, segundo elas, era un taboleiro.
-¿Vedes algo aí? -preguntoulles, moi estrañado- Case parecen grans de area, máis ca figuras.
-Achégate un pouco. Para nós, ben nos serve.
O Milpugas non vía máis ca grans sobre unha pedra escura e lisa, con puntiños brancos. Elas movían para un lado e para outro, mais nunca xuraría que a xogada era boa ou mala, entre outras cousas, porque non sabía moito de xadrez.
O que era certo era que andaban moi axiña: un par de minutos, e a que descansaba pasaba á acción.
O Cuncho sacou as súas lentes e conseguiu saber cómo ían as cousas. Elas xogaban moi rápido, mais os movementos case non tiñan sentido: algunhas veces movían só un alfil, ó chou, por onde cadraba; outras botaban un peón para diante, e outras saían co rei á metade do taboleiro, coma se fose de paseo.
-¡Arre demo! -exclamou- ¿Pero vós como xogades?
As tres anemoniñas miraron para el, coma se estivesen a facer algo moi malo:
-Nós collemos unha peza e tiramos con ela para diante, ata onde chegue. Ninguén nos dixo que non se puidese facer.
O Cuncho sentiuse un pouco preocupado polo medo que, sen querer, lles metera ás pobres anémonas. En realidade, non lle facían mal a ninguén xogando así.
-¡Ah, perdón! -dixo, tratando de parecer amable e comprensivo, malia que sen entender nada do que lle explicaban- ¿E vaivos ben así?
-¡Moi ben! -responderon elas, xa máis tranquilas- Antes faciamos carreiras cos cabalos por todo o taboleiro, mais agora xa somos maiores. Xa movemos con tódalas pezas.
O Cuncho pensou que efectivamente, xa chegaban ó mes e medio, e era unha idade suficiente como para xogar con tódalas pezas. Outros pasan horas meditando e, ó final, o único que teñen é medo de perder.
Elas pasábano ben, e xa deprenderían o resto, que había tempo.
O Milpugas seguía a pensar que o taboleiro era demasiado pequeno. Así, non podía demostrar el do que era capaz no mundo do xadrez.

2002-11-12T11:20:00.000-08:00

Por un sorriso

O Brandán achegouse á beira do mar e colleu unha bolsa de plástico que chegara coas ondas. Foi desde a parte alta, onde tiña varado o chalano, ata a liña de escuma, cuns pasos que ó comezo levantaban a area seca, con cachos brillantes de cunchas, e logo deixaban o debuxo marcado, a pisada ben definida sobre a area mollada, con máis consistencia e máis moldeable. Eran os pasos dunhas botas de auga para andar ós chícaros ou coas que exploraba as cavidades das rochas, ás veces sen ningún interese á parte de sentir outra vez o arrecendo fresco e vital das grechas, onde penduran as algas escuras e viven cangrexos e crías de peixe, que logo irán para un lugar un pouco máis profundo.

O mariñeiro achegouse e baixou a man para coller pola punta o plástico branco, co logotipo dalgún comercio da zona, e levouno canda el tranquilamente, nun xesto natural que, sen embargo, estrañou a Barbadela.

-E logo, Brandán, ¿onde vas con esa bolsa?
-¡Home, Barbadela! -o mariñeiro sorprendeuse porque a gaivota falaba voando, e non se decatara de que estaba por aló- ¡Heina botar no colector dos plásticos!
-¡Pois non sei por qué! Ti non a guindaches ó mar.

O Brandán sabía perfectamente que el non tiña nada que ver con que os plásticos lle puxesen unha pouca tristeza miserenta á praia. Ó mellor algunha vez caeulle algunha cousa, porque ninguén é perfecto, mais nunca deixaba refugallos no mar á mantenta.

-Non é miña, non -dixo, ó tempo que miraba para o camiño das xunqueiras-, mais o que vexo si que é meu.
-¡Que é túa a praia! ¡Ti toleaches! -a Barbadela non estaba disposta a recoñece-la propiedade e, se era certo, dáballe igual: non había marchar-.
-A praia non; o que vexo, si -aí matinou un pouco no que quería dicir, e seguiu adiante-. Ninguén é dono do vento, mais a sensación que produce ninguén cha ha quitar.
-¡Mais ti non tiñas por qué andar por ai coa bolsa! ¡Podía ocuparse o que a deixou ir!
-O que a deixou ir, non ten dereito a ver un mar limpo; el ve na auga un sitio para deixar lixo, e iso quítalle o fermoso que ten -o mariñeiro xogaba coa punta do plástico entre os dedos, sen lle dar maior importancia ó pequeno esforzo de levala-. En cambio, o que quita un pouquechiño de lixo, aínda que haxa moito máis, o que ve é o mar limpo, porque é cara a onde vai cun traballo que ó mellor non pasa dos trinta segundos.

O Brandán explicoulle á Barbadela que non hai dereitos se ninguén fai nada por eles. Cando un fai un pequeno esforzo para ter unha contorna mellor, fai algo para si mesmo; cando deixa de facelo, tamén se quita un pequeno pracer do mundo que ten preto. Se todo o mundo se preocupa do que quere, e non do que fai, chega un momento no que todo se volve feo, e por iso é mellor dar uns poucos pasos, escoita-la auga romper a rentes, e deixala cun refugallo menos.

Así, é moi posible que, en algures, apareza de contado, e sen que se saiba por qué, un sorriso máis.

2002-11-11T11:19:00.000-08:00

Roxerio marcha

Quen miraba a liña do horizonte coa arpa deitada sobre as rochas. Vía o mar coller brillos distintos, cada vez máis escuros, cada vez máis contrastados, e sentíase ben. Na pucha virada para atrás zoáballe un ventiño fresco que a penas tocaba as ondas, que ían e viñan cabo dos seus raxos longos e fortes. Dos seus raxos sensibles, cubertos de ventosas que sentían a música antes de aparecer.
Un ruído de auga en movemento viña medrando desde a parte da praia. Era algo inmenso que abría a superficie do mar, o corpo do Roxerio, que apareceu a singradura cara ó mar profundo, cunha esteva de escuma que se rizaba trala cola.
A Barbadela ía sobre o lombo, ben firme e ben inchada, con coidado de que non a alcanzase o chorro, coma se gobernase a operación, ou coma se fixese teatro improvisado. Cando viu o Quen, levantou o voo e deixou que o rastro do cachalote se perdese na distancia, cun adeus que se converteu nun círculo vagaroso e alto sobre a inmensa cabeza.
-¿Sabes, Quen? Os cachalotes teñen o cerebro máis grande de tódolos animais.
-Foi unha saída preciosa -respondeu o polbo, sen lle dar maior importancia ás marcas das que falaba a Barbadela-. É un espectáculo ver nadar estes animais inmensos.
-Os polbos tedes uns movementos moi harmoniosos; parece imposible que levedes tantos brazos coordinados.
-E as gaivotas parece que tivesedes camiños vosos para andar polo aire. Dá a sensación de que abonda con que pensedes por ónde ir para que haxa algo sólido que vos sosteña.
A conversa foi ós golfiños, ás mantas, que teñen unha enorme elegancia cando ondulan o corpo plano formado polas aletas para se moveren na auga, ou ós congros, que se desprazan cunha ondulación forte e precisa que os percorre, ós cabaliños de mar, ás medusas, e aí decidiron deixalo para máis adiante, porque o lusco-fusco traía cores e sensacións que tamén lles daban moito tema de conversa.
-¿Marcha o Roxerio? -preguntou Quen, un pouco estrañado de que parase tan pouco-.
-Marcha -respondeu a Barbadela-. Di que non lle fai xeito tan pouca profundidade, mais seguro que ha facer algunha visita.
-Tan grande como é, isto pareceralle menos cá poza ás anemoniñas.
A gaivota deu por boa a comparación. A ela o que lle importaba era o seu papel de capitana pola entrada da agra, e tamén que, no fondo, o Roxerio caéralle ben, coma case todo o mundo.
-O que anda matinando é en que veña alguén cada vez da manda -a Barbadela sacáralle bastante información nos paseos que lle tocaran-. É por se volve fallar o cronista: o que estea informa os outros.
-Ou as outras -engadiu Quen-. Nas mandas de cachalotes só hai un macho.
-Pois as outras. A min tanto me ten -á Barbadela estas cousas non lle parecían fundamentais-. O caso é que quen estea pode ir narrando as cousas. Escóitanse os uns ós outros de moi lonxe.
-As baleas chegan ós 1.500 quilómetros. Para elas, o teléfono é un invento absurdo.
-O Roxerio di que probou a dez quilómetros. Non sabe se se aclararía a máis.
O Quen dixo que cambiara moito o mar. Antes os sons eran todos do vento, das treboadas, dos propios animais... En cambio, agora os barcos enchían todo de motores, de sirenas, de ruídos mecánicos, e aínda era peor o das embarcacións rápidas, que mareaban a calquera.
-Para os cetáceos, unha das cousas peores son os rádares. Producen sons que os desorientan e os tolean -a Barbadela seguía a transmiti-la información que recibira nos días anteriores-. Aquí parece que o primeiro que chega ten dereito a tirar coa casa do que está.
-Como sigan así as cousas, isto vai poñerse imposible.
E o sol marchou baixo a liña na que remata a vista. Era o mesmo de sempre, coa súa luz e o seu silencio. O sol que traía a vida sen discutir con ninguén.
Un veleiro pasou coa derradeira raiola e os dous desexáronlle boa viaxe, coma ó Roxerio, para que algún día puidesen volver.

2002-11-10T15:40:00.000-08:00

Pisadas

Hoxe desapareceron unhas pisadas da area. Eran pisadas dunha nena, que as levou nos seus pés. Algún día, cando sexa maior, sentirá a area do inverno, terá na lembranza os pasos por un domingo de novembro cando as ondas batían mainiñas e o sol aquecía un pouquiño a súa pel suave e branca. Quizabes non lembre que alguén se preocupou de lle poñer unha chaquetiña vermella, cun osiño na lapela, mais iso non importa, porque si que houbo unha persoa que se preocupou de que estivese protexida do aire fresco, unha persoa que guiou as súas manciñas polas mangas, logo de lle deixa-la roupa preparada na cadeira do seu cuarto.
Teño saudade deses pés sobre o meu mar, ou do mar que se achegou a eses pés cando xa marcharan para borralos. Teño esa saudade e a alegría de saber que a nena se vai facer maior, que o feito de que desaparezan os pasos significa que ela vai seguir adiante con todo o seu corazonciño marabilloso, que vai ter moito máis do que dá un paseo pola praia, precisamente porque ese paseo é camiño para todo o que falta por descubrir, para todo o que os seus ollos han atopar á medida que abran as pálpebras e dexerguen un horizonte que só eles constrúen ó deixaren entrar todo o que o mundo e o que os rodea poden dar.
Agora teño mágoa de que eses pasos falten, de que non estean onde estiveron todo o día, mais sei que, se non desaparecesen, nunca máis habían chegar.

2002-11-09T16:38:00.000-08:00

O cronista feliz

Hoxe o cronista está feliz. Estreou os calcetíns que lle regalou Carlota, súa afillada, a rapaciña que aparece na fotografía da esquerda. Sentiu os pés quentiños, moi cómodos, e sentiu que alguén se preocupaba de que tivese os pés a gusto. Sentiu que tiña a mellor afillada do mundo, que o quería moitísimo e que a quería moitísimo. Foi un día moi bonito para el. Un día no que a botou moito de menos ó seu lado. El sabe que é unha das persoas máis importantes que hai na súa vida e que ten moita sorte con ela.

2002-11-09T16:03:00.000-08:00

A voz que reclama

De súpeto escoitouse unha voz moi alta, moi forte, moi clara. Era coma se un xigante estivese a falar co cóbado apoiado nunha montaña, coma se do ventre do mar saíse aire suficiente para para formar palabras, e todos ficaron atentos por un instante.
-¿Hai alguén por aí? -dicía a voz, nun ton un pouco esixente- ¿Onde vai todo o mundo?
A Saleta estaba na horta, quitando as follas das ameixeiras, que caeran co outono. Pensou que, seguramente, non habería ninguén. Nesta época do ano, as praias teñen menos xente, e o lóxico sería que ninguén andase por aló.
O Cuncho asomou a cabeza e virouna ó redor. 'Pois non; non se ve ninguén' -pensou-, e fixo un esforzo por imaxinar ónde podería haber alguén que contestase, calquera que se encargase de lle contestar a aquel son forte, que nin sabía de ónde viña, mais non se lle ocorreu, e volveu para dentro, convencido de que a cousa non tiña que ver con el.
Os mexillóns unánimes e maila Einés tamén se dixeron que era mal momento, que non había unha alma, que tamén era mala sorte, porque, de cando en vez, aínda que só sexa por respirar un pouco de iodo, normalmente hai algún visitante, se non está moi mal o tempo, e aínda así hai quen se achega para ve-las ondas romper e choutar sobre os cantís.
O Milpugas tamén botou unha ollada rápida. Lembrou que, efectivamente, tiña que haber alguén. A súa parabólica seguía sen funcionar e as casas fabricantes debíanlle unha resposta sobre a súa solicitude dun aparello de televisión para cascas de ourizo. Seguramente esa voz era doutro damnificado, aínda que resultaba demasiado forte como para considerar que se tratase dalgún parente, por arredado que fose.
-¡Como está a atención ó cliente! -pensou- ¡Nin a voces atopa un un ténico que solucione os casos atípicos!
O sargo Onofre non consideraba tampouco que fose asunto seu responder, nin dicir ren, nin buscar por ningures algunha indicación que dar, e Quen, o polbo arpista, decidiu que non era importante. A el chegáballe con que houbese unha pouca calma no serán para tocar algo íntimo co que despedi-lo sol.
A voz escoitouse varias veces, cada vez máis próxima, e só as anemoniñas liliputenses tiveron a sospeita de que podía ir por elas.
-¡Hai! ¡Estamos aquí! -responderon a coro, cunha voz elevada, que podía escoitarse, polo menos, a trinta ou corenta centímetros, nun esforzo por se comunicaren co descoñecido que pensaban que podía paga-la pena-.
Con todo, aquelas palabras viñan de bastante máis lonxe, e insistían, coma se elas non dixesen nada:
-¿Seica marchou todo o mundo?
O Brandán, que andaba no chalano, decatouse de súpeto de ónde viña a voz: un cachalote enorme, con aspecto de impaciencia, achegábase cara á costa.
-¡Ai, ho! ¡Non sei qué tes, mais acouga un pouco! -o vello mariñeiro contemplaba a beleza do animal inmenso, os seus movementos, a auga ó seu redor, e non lle importou que a pequena embarcación se movese coma nunha tempestade. Sabía que as ondas habían parar, e a Barbadela, que se levantara un par de metros por encima da borda, había pousar outra vez, para opinar.
-¿Que demo pasa aquí, en Areabranda, que ninguén conta nada? ¿Sodes todos espías ou quedastes durmidos coma pelouros?
-Foi o cronista -respondeu a Barbadela, antes de que o Brandán tivese a oportunidade de dici-lo mesmo-. Puxo as anemoniñas, deixounas con toda a ilusión de que habían ser famosas, e desapareceu.
-Se non chega ser por Pacita e por Oscarzinho, que nos viñeron atender, aínda estariamos por aí esquecidos -engadiu o Brandán-. Ou de vacacións.
Oscarzinho e Pacita enfeitaran a páxina, fixeran retratos de todos, puxeran as cores máis bonitas que había na tenda e deixaran uns sorrisos preciosos. Fora unha visita por sorpresa que lles gustou moito a todos, incluído o cronista, que se atopou de súpeto nunha praia coa que seguía a soñar, sen se dar de conta.
Entre a Barbadela e o Brandán contáronlle a historia ó cachalote, que xa ía acougando, aínda que lle parecía indignante ter que vir do medio do mar para que lle desen noticias.
-Non hai xeito -protestou-: está un atento ás historias e, de súpeto, córtanse.
O Milpugas pensou que o grave era o que tardaban os técnicos. Levaba meses esperando por un aparello para estar informado puntualmente, e non había xeito.
Menos mal que as anemoniñas tiñan unha pouca humanidade para darlle.
-Xa verás como todo volve andar outra vez -díxolle o Brandán ó cachalote-.
-Iso é -seguiu a Barbadela, voando por encima da cabeza do Roxerio-. O que é por nós, non ha quedar.

2002-11-08T09:33:00.000-08:00

(º)> Para Carliños e a sua tropa

Unha aperta grande,
Oscarzinho

2002-11-07T20:27:00.000-08:00

Bandeiras de Sol en Areabranda

Tódolos habitantes de Areabranda, así como os habituais visitantes Óscar-pequeno e Pacita, ó veren ó Cronista tan apadumadiño polas cousas que lle estaban a pasar ultimamente, decidiron saca-lo Sol-de-Emerxencias e, igual que fixeron co agasallo do faro -triunfalmente dirixidos por Milpugas- deixaron a praia feita un jaspe, que falta lle facía e despois agardaron as campás das seis da tarde coa ilusión coa que se esperan os Reis de Oriente.
Non puxeron os zapatiños na porta porque Saleta, con moito acerto, pensou que habían coller todos uns resfríos de campionato se se mollaban co orballo que estaba a caer hora si, hora non. Houbo chocolate e castañas asadas e moito balbordo.
Todos adoran ó Cronista. Pensan que é a persoa mellor do seu mundo, por iso aquel segundo agasallo en común parecíalles máis importante que o faro. Sentíanse máis unidos cada vez.
Con bandeiras de sol marcharon a iso das cinco ata o lugar habitual das sorpresas, pensando que a verdadeira festa había ser ve-lo seu sorriso cando os atopase a todos xuntos nese lugar que un día lle naceu para que Carlota puidese gardar nel os momentos felices.
Foi un dos días máis fermosos na historia de Areabranda.
Nin sequera faltou o sempre oportuno comentario do Cuncho que dixo: E non se vos ocurra escribi-la crónica con faltas de ortografía, ho. Que nos coñecemos..., nin o chisco do ollo do Sargo respondendo: ¡Que máis ten, ho! Despois ven el e fai as correccións... e, por suposto, ninguén zafou do autopanexírico de Milpuguiñas, que despois de se felicitar a si mesmo polas súas dotes de coordinador de eventos e fastos, propuxo tres vivas polo Cronista e por toda Areabranda.
Unha voceciña delicada preguntou desde alí abaixo, na area: ¿E a caixiña dos nosos comentarios?
Foi Brandán que lle respondeu á Einés: Chegan o luns nun cargueiro roxo. Non padezas, ruliña. Xa verás qué bonita vai ser.
¿E ese burato entre o Cronista e Carlota e o Mapa? - preguntaron os Mexillóns unanimemente-...
O técnico ven o luns no cargueiro roxo tamén. E calade, ho, que imos estraga-la sorpresa. Ademais, o burato non queda tan mal. Ten que correr unha pouquiña de aire, sentenciou Milpugas. Shhhhhhhhht, que xa ven alí...
-¡Viva o Cronista! ¡Viva Areabranda! ¡Hurra, hurra, hurra!

2002-11-03T06:42:00.000-08:00

Baixa actividade

O cachalote Roxerio andaba intrigado porque non tiña noticias de Areabranda. O mariñeiro Afonso, que lle contaba as historias mentres planaba patacas na borda do boniteiro Mar das Areiras, dicíalle que andaban moi paradas as noticias, que ninguén se preocupaba dos habitantes da praia, e tampouco había ningunha explicación.
-¡Pois algo habería que facer, ho! -o cachalote xa estaba a pensar en lle escribir a algún goberno, ou en presentar unha denuncia-. Está un no medio do mar pendente, e nada, que os señoritos se poñen a descansar sen ningunha explicación.
-Debe de ser que anda o tempo gris -o Afonso miraba para as nubes, grandes, pesadas, con esgazaduras de azul fermosísimo-. A xente non che ten o mesmo humor cando chove.
-Pois como non movan o cu, vou ir eu mesmo preguntarlles ás anemoniñas cómo lles vai a vida.
O Afonso sorriu. Botou unha pataca máis no caldeiro, tomou outra e, antes de comezar a cortar co coitelo, mirou para o horizonte, cara á terra. Había unha luz brillante e un mar de ondas redondas, rítmicas, que viñan e se arredaban. Pensou no cachalote indignado, arrastrando a panza pola area para poder escoita-la voz extraordinariamente lene das anemoniñas, e sorriu para si mesmo.
-Xa verás cómo volven todos. Ti agora o que tes é que facer exercicio, nadar e choutar. Ultimamente teño a sensación de que estás a engordar un pouco.
-Non se come mal por estes mares.
E así quedaron, á espera de que o lacazán do cronista se decida a saír do burato para falar un pouco de Areabranda.

2002-10-26T12:59:00.000-07:00

Un lugar na vida

Vamos ó lugar que coñecemos, alá
despois de onde salta a auga e chían as gaivotas,
alá onde se escoita o paso do tempo e se sente
que ningunha onda se perdeu, porque todas regresaron,
que as algas enraizaron desde a praia
sobre os mesmos fondos, ante os mesmos golfiños,
e que a chuvia escorreu para busca-lo sal
como fixo sempre, sen que ninguén se decatase.

Vamos a ese lugar, vamos pensar un anaco
que somos as mesmas ondas e a mesma chuvia,
que imaxinamos máis peixes dos que puido haber nunca,
e que, no medio do brado e da friaxe,
hai un oco en calma, desde o que se ve o sol e a treboada,
que está a agardar por nós,
aínda que nunca o saibamos.

2002-10-20T06:56:00.000-07:00

Barca solitaria

Igual có picapeixe, aínda que o tape o brado das ondas, ten un son cando entra no mar desde o alto, a barca solitaria ten a memoria das mans que colleron os remos. Hai unha persoa que secou a suor e mirou ó horizonte, que sentiu o balanceo da auga e o azul inestable e brillante ó seu redor; alguén que saltou á terra miles de veces e levou o rizón ata fixalo nun lugar seguro, e alguén que encontrou unha casa na que entrar co balde baleiro ou ateigado de peixe.
A madeira ten memoria, e as formas da auga, e o aire que pasa para da-la volta ó mundo. Os toletes e os estrobos lembran a forza e lembran cada hora, e disólvena no mar, para que siga cos galeóns e cos mercantes, cos golfiños e coas baleas, para lles dicir ás criaturas abisais que hai luz e que nada se perde, porque todo xira arredor dun eixo que ninguén pode parar.

2002-10-17T12:17:00.000-07:00

Enredos dos emprendedores

-¡Vaia éxito o do faro! -dixo o Brandán- O cronista quedou coma unhas pascuas.
-¡Home! ¡Algo de axuda externa houbo! -respondeulle a Saleta, que estaba a comproba-lo sal do guiso- Mais foiche un agasallo dos que non se ven tódolos días.
O Brandán quedou a pensar un pouco, mentres lles pasaba un pano ós pratos que acababa de fregar.
-Non sei se o Milpugas non andará pensando en montar algo en plan grande, para exportar.
-¿Por que o dis? -a Saleta quedou un pouco abraiada, cos seus ollos de mar, vivos coa chegada de cada onda- Non sei se non será moito para nós.
-Quere que lles dea clases de ruso a el e mais ás anemoniñas, para levaren as relacións, como el di, 'con mercados que están sen explorar'.
-Polo menos, no que é a venda de faros... -a boa da muller imaxinaba o Milpugas dando instruccións para enviar faros a Rusia. Á europea, ou a Siberia. Tanto tiña-
-Como se meta, non vai haber máis remedio ca botarlle unha man -o Brandán dicíao convencido, mais tamén tiña algo de neno tarabelo na expresión ante a idea-.
-¡Podes dicirlle que non! -a muller tíñao moi claro, mais tamén lle facía algo de gracia por algún lugar iso de se meter na empresa do Milpugas-.
-Pérde-la enerxía de face-lo que quere que fagas e a de discutir. Parece que non, mais zuna e zuna ata que o consegue.
-Convence os mexillóns para que llo digan -a resposta era dunha lóxica aplastante-.
-Xa... ¡Pero é que a min tamén me gusta a idea!
-¡E a min! -dixo a Saleta, logo dun pequeno silencio para pensar- Aínda que só sexa por non ve-lo Milpuguiñas triste...
-O malo é que eu non sei ruso.
-Haberá que ensinarllo por acenos.
E os dous foron xantar, tan tranquilos e tan felices coma cada un dos días que pasaran xuntos na súa vida.

2002-10-14T10:55:00.000-07:00

Agasallos

Manda nabizo o agasallo que lle fixeron ó cronista estes fenomeniños. Estou emocionado. Non teño palabras. Só sorrisos.
Sonche o demo.
Gracias coma un transatlático

2002-10-13T06:03:00.000-07:00

Faros

O Cuncho pensou que os faros marcan a traxectoria dos barcos. Pensou que todo o mundo estaba cheo de sinais que marcan os camiños; que a el as algas, ou a subida e a baixada da marea, ou as correntes e as ondas, dicíanlle por ónde había andar, e qué había encontrar en cada sitio.
El sabía que as zulias a mailos farros vivían a rentes das rochas, que se pegaban ás zonas vexetais, igual cós sargos, e que os congros se instalaban nas furnas, desde onde procuraban a súa caza. Tamén sabía que os bonitos e as pescadas estaban no mar aberto, e que as cores de cada un, a forma do seu corpo, os seus movementos, correspondían a un lugar ou a outro.
Para el, os faros eran a imaxe de que as cousas teñen o seu camiño, de que todo encaixa, de que todo ten lugar e todo acaba no seu sitio.
O faro era un feixe de luz no ceo, que indicaba o sentido das cousas, igual ca cada estrela.

2002-10-12T11:35:00.000-07:00

A friaxe

O Brandán sentiu a friaxe nas mans. Estaba sentado nas rochas, a escoita-lo brado do mar, cando se decatou de que o verán pasara de contado, que xa non quedaba nada del.
Sabía que, dentro de moito tempo, algún dos rapaces que estiveran pola praia estarían no seu lugar e cos seus anos, que escoitarían outra vez as ondas e verían a luz do sol ó empardecer.
Sabía que aquel momento era fermoso, e que había ser fermoso cada vez que se vivise. Cada vez que alguén chegase polo camiño da xunqueira ata o areal, e despois camiñase sobre a pedra, con coidado de non esvarar nas algas, cada vez que alguén mirase para o horizonte e lembrase tódolos barcos que pasaron e tódolos homes que foron procurar algo máis alá de onde se ve.
Sabía que tódalas mulleres que esperaran no porto, tódalas familias que tiveran unha parte no resplandor azul e no resón da alma, facían do mar algo moito máis fermoso, algo no que a vida sucedía con moita máis dureza ca en ningures.
El, xa en terra, era unha parte dese mar.
Sabía que súa muller e seus fillos, e el mesmo, eran o que eran porque o mar lles dera o lume da lareira e o xantar de cada día.
Porque o mar fixera para el aquelas mans fortes, que agora sentían frío.

2002-10-11T14:34:00.000-07:00

Vida de madréporas

As madréporas liliputenses foron elevando o concepto do Milpugas. Vían nel un ourizo imprescindible na vida da poza, e se era imprescindible na vida da poza, tiña que ser tamén moi importante no mundo, porque o mundo, así, a ollo, non podía ir moito máis aló ca ese espacio que se pode dominar desde un recanto das rochas, no que dá o solciño rideiro polas mañás, e que renova a auga porque o mar se ocupa de subir ata aló e cubrilo ben cuberto.
Para elas, malia que nunca viran un campo de fútbol, o Milpugas, se quixese, podía estar no lugar de Ronaldo, porque estaba claro que tiña forza suficiente para o que fose. Daban por suposto que, fose o que fose o fútbol, o Milpugas debía dominalo coma ninguén.
As madréporas decidiron que non habían medrar máis. Escoitaran que o fixera un tal Peter Pan, e elas decidiron que xa tiñan un tamaño abondo; se non, ó mellor algunha tiña que deixa-la grecha, ou todas habían reborda-lo oco, e tal como estaban sentíanse moi protexidas polo Gran Milpuguiñas, que nin se decataba da súa misión canda elas.
Nin do seu poderoso remate de zurda. Así de modesto era o Milpugas.

2002-10-10T15:36:00.000-07:00

O heroe

As madréporas vían o Milpugas como alguén importante. A elas, aínda moi pequeniñas, que naceran nun recantiño da poza, parecíalles grande e fermoso, e o feito de que tivese as pugas ríxidas facía que o visen como alguén con moita autoridade.
-A min gustaríame preguntarlle por algo. Seguro que sabe moitísimo -dixo unha, moi admirada-
-¡Non o fagas!, ¿non ves que está moi ocupado? -respondeulle outra, alarmadísima, porque vía que o Milpugas tiña que atende-lo Cuncho, a Barbadela, de cando en vez o Brandán, e non era cuestión de entretelo cando se dedicaba a reflexionar; sen embargo, sentíanse protexidas por el, e estaban seguras de que era un seu amigo.
De tanto falar del, en voz moi baixiña, para non o estorbar, acabaron por lle facer unha canción, por se algún día se decidían a lla cantar. Era moi sinxela, e pensaban que moi axeitada para alguén que significaba tanto nunha das mellores pozas de todo o mar.

Milpugas é moi forte,
Milpugas é moi sabio.
Milpugas sabe máis
ca se escoitase a radio.

Nun momento no que deu o sol de outono na auga, puxéronse moi alegres e comezaron a cantaruxar un pouco máis alto ca outras veces.
-¿Que é iso? -preguntouse o Milpugas moi estrañado, ó sentir que había unha musiquiña queda na que lle parecía entende-lo seu nome.
As madréporas ruborizáronse moito e calaron coma petos, mais o ourizo xa se decatara de que eran elas.
-¡Caramba! ¡Non me fixara en que estabades aquí! ¡Mira que son túzaro!
-¡Que humildade! -dixeron as madréporas- ¡Fala para nós coma se tal cousa!
-¿E logo? -o ourizo estaba marabillado co trato que recibía- ¿Como hei falar?
-¡É que vostede é moi importante! ¡Nós vemos cómo vén todo o mundo aquí para falar con vostede!
-¡Home! Importante, importante... -o Milpugas comezou a pensar que si, que efectivamente, mandaba máis cás esquías e cós mógaros. Tiña máis poder, máis peso, máis empaque; sen embargo, que o tratasen de vostede parecíalle algo por demais.
-Vou facendo o que podo, vou facendo o que podo -respondeu cunha seriedade satisfeita- Aquí, con facer cada un o que ten que facer, xa me dou por contento. Non pido máis.
-Mírao ti... Podería sacar unha desas agullas e espetar a calquera -as madreporiñas tremaban ante as terribles armas tan sabiamente utilizadas polo Milpugas-. Co que podería facer, e confórmase con estar aquí, comendo algunha alga e dando un paseíño curto de cando en vez.
-Para ser feliz, é mellor non gastar toda a enerxía. Facer forza cando hai que facela -e agora o Milpugas inchábase e puña voz grave- e deixar que todo siga igual cando está en paz.
As madréporas sentíronse moi honradas con estas palabras que intercambiaron co seu ídolo. Agora sentíanse importantes, porque alguén importante lles falara.
Eran as madréporas amigas do Milpugas.

Milpugas é moi forte,
Milpugas é moi sabio.
Milpugas sabe máis
ca se escoitase a radio.

Cando o escoitou ben, o Milpugas decatouse de que non se fixaran na parabólica.

2002-10-07T15:12:00.000-07:00

Suspensión de actividade

Tódolos habitantes de Areabranda, incluídas as silenciosas madréporas, que elevaron os seus tentaculiños ó ceo, amosaron unha absoluta indignación pola actitude do cronista, que non se lle ocorreu mellor cousa ca desaparecer sen avisar.
O cronista, de súpeto, decidiu pasar unha semana nunha casa no somonte do macizo do Pindo, en Louredo, entre Carnota e Caldebarcos. Marchou sen teléfono, sen coche, sen televisión, sen radio, sen máquina de afeitar, sen música e sen gaitas, e estivo alá coma un marqués, ocupado en pintar acuarelas coma un neno pequeno, sen lle importar en absoluto que o resultado fose horroroso.
O caso é que agora haberá que recupera-lo traballo, e volver a Areabranda, a pesar das increpacións, resúltalle marabilloso.

2002-09-29T06:34:00.000-07:00

Las barracas

Era tarde. Estaba montada en la noria. Solo me quedaban dos vueltas y luego me pensaba ir a casa, cuando, de repente, la noria dio un brusco frenazo, y una voz exclamó "En el cesto amarillo se encuentra escondida una bomba".
-¡Ay, la leche! ¡Ese es mi cesto! -pensé-.
Empecé a rebuscar y no la encontraba. Levanté un asiento y la vi. Era dinamita y estaba a punto de explotar.
Me asusté y pensé en películas de bombas. Primero, en 'Cásper', pero no, no me la podía tragar. Luego pensé en una de Tele5, pero no la podía desactivar. Finalmente pensé en tirarla al aire en el último momento.
Me quedaban unos dos minutos si quería salvarme. Dos minutos interminables.
Pasó uno. Solo quedaban 30... 25... 10... y 5, y la tiré al aire con todas mis fuerzas.
Subía y subía. El cielo estaba estrellado y se oía la musiquita de otras atracciones.
La bomba empezó a bajar y temí que cayera en medio de la multitud, pero no. La bomba explotó en el aire.
Oí aplausos y me sentí muy dichosa.

FIN

Carlota Corredoira Arias

2002-09-28T14:09:00.000-07:00

Nenos

-Esta época é bárbara -pensou o Cuncho-, chegan as mellores algas e poste coma un pepe.
Alá estaba distraído coa súa dixestión, cando a Barbadela descendeu nun xiro fermoso e tranquilo ata pousar cabo del. Deulle un toque na casca para que saíse, porque tiña ganas de latricar, e esperou que o cangrexo ermitán se espreguizase e fose ver quén interrompía así a súa meditación.
-¡Ah, es ti! -asomou da cuncha coma unha especie de man de dedos moi longos e pardos, e ía dicirlle "pasa, pasa", mais decatouse de que na cuncha non había sitio para gaivotas, ás que, por outra parte, non lles gusta moito meterse en lugares tan angostos- ¿Que foi, logo?
-Dixen eu que xa era hora de ir ve-los amigos. Levaba uns días por aí, e non sabía nada do que andabades a facer sen estar eu.
-Pois non moito... Ollar cómo as algas van chegando, cómo quedan na area, e cómo lle dan substancia á auga.
Despois de pensar un pouco, engadiu "E supoño que mañá aparecerá a Carlota por aquí".
-¡Home, pois a ver se estou para vela, que xa leva unha tempadiña sen se achegar por Areabranda.
A Barbadela, con todo o que andaba no vento, de aquí para aló e sen pensalo, botaba en falta os seus amigos da praia, e tamén a rapazada, porque dicía que lle daba moita vida. Non imaxinaba unha praia sen rapaces, unha praia na que só hobese adultos, facendo adulteces todo o tempo. Parecíalle unha idea para fuxir de contado.
-Os adultos parece que queiran leva-las cousas -o Cuncho seguíalle a idea e estaba a falar desde o moito que os observara-. Miran coma se tivesen medo de esquecer; tocan a auga coma se contasen as veces que poden tocala, non coma os nenos, que simplemente miran, ou mollan os pés, ou mergúllanse, e non lles importa nada o que veña ou o que non veña. O único que fan é pasalo bárbaro, e xa aparecerá outro día co que sexa.
-Tes razón. Van para os cons e, de tanto medo que teñen a que se lles esgote, case nin se fixan no que hai -a Barbadela tamén os vira unhas cantas veces. Pousaba ó seu carón, coma quen que non se decataba, e enchufaba a antena-, e así non se pode.
-Non -o Cuncho apoiaba a idea-; despois o único que se lles ocorre é lembrar imaxes, e nin sequera se aproximan. Amais, deixan todo o que son os olores, as sensacións da pel, a luz dun instante. Queren acadar tanto, que o estragan.
A Barbadela asustouse un pouco coa idea. No fondo, pensaba que tamén había adultos que levaban unha refolada de vento que alborotaba o pelo das mulleres, ou unha chuvia mainiña na que o mar se volve dun azul de chumbo que vén ata o sorriso lene das ondas, ou a sirena dun barco, que soa lonxe cando vai entrar no porto. Parecíalle que había persoas cun pouco de sal nos labios cada vez que pensaban no que levaban na vida, e quedou máis tranquila.
-Ó mellor, hai adultos que son coma nenos -dixo, e botou a voar, sen saber moi ben cándo había volver-.

2002-09-26T12:54:00.000-07:00

Outono

A friaxe tenue agroma polos días cálidos do outono. Percíbese moi por baixo da calor, coma unha man brandiña que toca a pel, coma uns pasos que se perden sen deixaren pegada, coma unha refolada de vento que se confunde co aire, cheo dunha luz que pronto vai esvaecer.

2002-09-21T12:26:00.000-07:00

Na palma da man

Quizais a alguén se lle ocorreu facer un inventario de corais. É posible que alguén perseguise o vento ata saber ónde paraba, ou algunha persoa con paciencia pode que confeccionase o censo de zulias laranxas, cunha franxa do arco da vella no costado. É posible que os muxos ignoren todo iso, que os cangrexos anden para atrás, sen importarlles nada o que opinen os que non saben facelo sen caer coma fardos; é posible que as gaivotas sigan no ceo sen a menor idea de estaren prendidas do aire por unha forza que utilizan sen a coñecer, ou que os mazaricos e os ostreiros camiñen pola praia sen saberen que as súas patas coma ramiñas finas empurran todo o planeta, e que todo o planeta os sostén a todos e a cada un, nun xesto polo que non pide compensacións.
Este é un mundo onde caben os sabios e os ignorantes, os sensatos e os toleiráns, os xuíces xustos e os pallasos rabudos. Todos caben; todos teñen a súa mirada; todos ignoran moito máis do que cren saber, e saben moito máis do que cren ignorar.
Este é un soño de algas que cabe na palma da man.

2002-09-19T12:20:00.000-07:00

Mobilidade

O Milpugas deixou a parabólica ó coidado dos mógaros e das esquías e emprendeu valerosamente un paseo de máis de dous metros. Aproveitando a marea, baixou por unha grecha de algas gorentosas, con lapas, mexillóns e percebes pequechiños, nos que non reparara, porque desde o seu lugar habitual non se podían ver.
A Barbadela viuno desde o aire, e quedou un pouco abraiada:
-¡Ei, ho! ¿Onde vas, Milpugas? -preguntoulle-.
-Quero coñecer un pouco máis o que hai ó meu redor. Xa está ben de tanto estatismo -respondeu, con absoluta seriedade, o ourizo-.
-¿E como estiveches tanto tempo parado! Eu pensaba que eras un ourizo inmóbil.
-¡Non son, non! -o Milpugas estaba desexando aclara-las cousas-. Foi o cronista, que se empeñou en que tiña que estar na poza, e aí quedei. Non sabía que os ourizos se moven.
-Que non o soubese el, non quere dicir que ti tiveses que estar quieto -a Barbadela cría que o que pensase o cronista non tiña nada que ver co que cada un podía facer. De feito, ela andaba sempre por onde lle petaba, sen consultar con ninguén se lle conviña ou non-.
-A min pareceume que, se me movía da poza, non me sacaba na historia -respondeulle, moi sentidiño-. Menos mal que onte foi ó acuario da Coruña e decatouse.
-¡E ficaches non sei cántos meses sen te moveres para que o outro langrán te atopase sempre! -a gaivota estaba impresionada, porque ela non podía parar nin tres minutos, se non lle apetecía parar. Daba o mesmo que llo pedisen ou non, e moito peor se era por ignorancia doutros-. ¡Menos mal que xa tes liberdade!
-Teño, ho, teño. Supoño que andarei por aquí arredor, mais, se marcho un pouco máis lonxe, espero que me busque.
-¡Home! ¿Que vai facer sen unha das personaxes principais?

2002-09-16T12:39:00.000-07:00

Espera

O Cuncho decidiu concederse unha espera. Tiña demasiado rebumbio, demasiadas ondas, demasiadas rochas, demasiada luz entre as nubes e demasiadas estrelas como para empezar nada, ou como para continuar, sen facer un pequeno alto para colocar todo na súa cabeza. O Cuncho tiña ganas de facer cousas, mais notaba pesado o seu corpo, sentía que a casa nova aínda non se movía todo o ben que el desexaba, para ir canda o Milpugas ou ver se os mexillóns da punta seguían tan conformes cos da outra parte. Quería senti-las cousas moito máis directamente, sen andar preocupado ou distraído con todo á vez, e por iso parou un momento. Ou uns días.
Porque quería estar, sen máis.

2002-09-13T11:59:00.000-07:00

Noticias

O Brandán botaba de menos toda a rapazada do verán. Sabía que habían vir algunha fin de semana, que lle habían mandar algunha postal, ou mesmo que algún ou algunha habíano chamar por teléfono, para lle contar cómo andaba o colexio, ou para lle preguntar qué era da Einés, do Quen, do Milpugas, do Cuncho e de todo o resto, incluída a Barbadela, por suposto.
Baixou polo camiño da xunqueira cunha cana na man e un balde coa carnada que apañara pola noite, á luz dunha lanterna, facendo un burato na area. Decidira pescar nas rochas, coller algo para xantar, senti-la brisa e respirar un pouco fóra da casa. Gustáballe estar alá, case sen facer ren, aínda que non houbese peixes. Sempre collía algo, mais, en canto lle parecía suficiente, deixaba a cana e dedicábase a ve-lo mar.
Cando pasou a rentes do Milpugas, escoitou a súa voz abaixo, moi admirada:
-Ti si que coñeces cousas. Vés de detrás da xunqueira, vas para aló da punta... ¡É moito o que ves!
Ó Brandán, que percorrera tódolos océanos e estivera en portos de tódolos continentes, fíxolle gracia o tema. Sabía que para o Milpugas era moito, mais tamén se decataba de que vía moitas cousas aló, sen facer máis ca dar uns pasos.
-¡Xa ves, Milpugas! ¡E non che digo nada a Barbadela, que vai polo aire onde quere!
-A Barbadela si. A Barbadela vai a sete praias a ve-lo solpor desde sete sitios -o Milpugas sentíase satisfeito de decatarse do que outros facían-. ¡E aínda vén de brincadeira onda nós!
O Milpugas considerábase dentro dun grupo á parte, xunto coa Einés e mailos mexillóns. Eran o grupo dos que non perdían un detalle do que sucedía en Areabranda, porque non se movían un instante do lugar; outros andaban por aí, e mesturaban todo, coñecían demasiadas cousas como para ter esa visión próxima da praia.
-¿Xa che funciona a parabólica? -preguntoulle o Brandán, para cambiar de tema-.
-¡Aínda non! Téñoa para cando chegue. Supoño que as rapazas estarán pendentes, porque eu estou moi ocupado como para facer reclamacións ás multinacionais.
-¡Moi ben! ¡Todo ó seu tempo! -o mariñeiro pensou un pouco, fitou para o ourizo, e fíxolle unha oferta-. Se queres, de cando en vez, léoche algunha noticia do xornal.
Ó Milpugas, en principio, pareceulle ben a idea, mais logo pensouno mellor. Se lle lían o xornal, habían escoitalo tamén os mexillóns, e a ver quén os aturaba despois, dándose a razón días e días, ata que xa ninguén lembrase de qué falaba o que comentaban.
-¡Non, non! ¡Non te preocupes, Brandán! -respondeulle, moi convencido- ¡Xa verás cómo vén o aparello de contado! Ti vai ó teu, que xa tes abondo que facer.
E o Brandán marchou co caldeiro. Xa lería o periódico na casa, tranquilamente.

2002-09-10T14:27:00.000-07:00

Mudanzas

'¡Arre demo, que refrescou o outono!', pensou o Cuncho. Como despedida das vacacións, regaláralle a súa cuncha á Carlota, para que escoitase o mar cada día, antes de ir para a cama, e aínda non se acomodara ben na nova vivenda; aínda non se colocara ben, para que o aire non entrase pola grecha que quedaba pegada a nácara ata a parte branda do seu corpo, que era a que avisaba antes cando a temperatura non andaba moi alá.
Como medida transitoria, dispuxo unha partida de libros na entrada, e acomodouse, pensando que ó día seguinte xa se apañaría para dar cunha cuncha mellor, ou para instalarse ben na que estaba.
Despois pensou que el nunca comprobara o son antes de cambiar de vivenda. Sempre se metía de cu, só polo aspecto, só pola comodidade, mais, ó día seguinte, había meter antes a cabeza, había escoitar ben o son, e só había entrar se a melodía lle resultaba convincente.
'Tamén, vivir dentro da música e nin escoitala', díxose a si mesmo, e deitouse a durmir, porque xa lle chegaba a hora. E soñou que o Quen lles tocaba unha balada a unha manda de ondas no medio do mar.

2002-09-08T10:06:00.000-07:00

A Sue, a Paz y a Maki, gracias por el cuaderno, y tambien a Gonza. Les mando un abrazo y un beso. Dos más.
Hello. We are Carlota and Carlos and we send you unos besos muy fat.
carlos y carlota.

2002-09-08T09:52:00.000-07:00

La vuelta al cole
Cuando volvemos al cole nos encontramos a nuestros profesores y amigos, y conocemos a gente nueva, y volvemos a estudiar, a hacer deberes y salir al patio, y jugar con nuestros amigos. Lo que más me gusta es el Medio, sobre todo el cuerpo humano, y lo que menos -bueno, habría que verlo, depende de los profesores- es Inglés. Me gustaría hablar inglés, pero no me gusta estudiar inglés, porque me parece un poco rollo. El 'I am' y las palabras raras. Pero, en cambio, me gusta mucho el francés, porque me gusta cómo suena y es más fácil de aprender que el inglés.
En cuanto a deportes, voy a practicar baloncesto, natación y tenis, pero sin clase. Juego hace dos años en el equipo de Galén, aunque el último año -porque el primero no jugamos-, quedamos de últimas, y no ganamos ningún partido; sin embargo, me gustaba, y me gustaba sobre todo celebrar las derrotas. Íbamos hasta los vestuarios cantando. Una vez que empezamos un partido, nuestra entrenadora nos apostó una comida si ganábamos un partido.
Lo que más me fastidia es que mi madre me va a apuntar a clases de inglés, a mi hermano y a mí. El problema es que no me gusta el inglés. Si pudiera cambiar el inglés por el francés, entonces me gustaría. Estaría mucho mejor si hubiera solo un idioma en el mundo, y mucho mejor si fuera el castellano, o el gallego. No habría que estudiar más, y hablaríamos mejor. Si todas las horas que dedicamos a otros idiomas las dedicásemos al castellano o al gallego, hablaríamos mucho mejor.
Lo que menos me gusta de ir a clases es levantarme temprano. Luego las clases me gustan, incluso también estudiar. En Lengua me gusta escribir, pero no estudiar los verbos, y los pronombres o los acentos, y todo eso. Y sobre todo me gusta hacer trabajos en grupo, sobre todo en plástica, pero no me gusta nada hacerlos en Lengua, porque cada uno escribimos diferente.
Matemáticas me gusta mucho, pues hay cosas que, en vez de estudiar, tienes que utilizar la lógica.
En resumen, la vuelta al cole es genial.
Carlota Corredoira Arias

2002-09-05T12:06:00.000-07:00

Outono

"Xa está aquí o outono", dixo a Saleta, sen saber moi ben para quén, ou quizais só para si mesma. Vira pola ventá as nubes lentas, coa panza de chumbo, pasar camiño da terra. Vira o aire moverse doutro xeito, con retallos de calor e de verán que esvaecían, que formaban torbeliños ata caeren sen folgos. Viu que había menos movemento no camiño, que desapareceran as voces exaltadas de alegría infantil, e as bicicletas e as carreiras. Imaxinou que só habería os pasos de dúas persoas na area da praia, dúas filas de pegadas moi claras, sen ningunha confusión, sen ningún cruzamento, e pensou que probablemente fosen súas.
Había algo fermoso e profundo no outono, e tamén no xeito no que o Brandán miraba o outono. Había calma, cores tenras, días minguantes. Había unha chaqueta grosa de la escura sobre os ombreiros de seu home en cada solpor. Unha chaqueta da que coñecía o tacto da manga desde había moitos anos, coma se houbese un lugar para os seus dedos e para o seu silencio. Un lugar para que a brisa pasase dun para o outro, sen unha soa palabra.

2002-09-04T14:25:00.000-07:00

O camiño

Aínda non caera o sol de todo cando entrou un bando de muxos. A Barbadela viunos desde o aire, e quedou abraiada, porque poucas veces vira tantos, e foillo contar ó Cuncho, que estaba tan tranquilo, lendo unha historia dos moluscos moi interesante, na que se describían o enorme poder que chegaron a ter na antigüidade, aínda que ninguén parecera decatarse.
-¡Ai, ho! ¡Tes razón! -exclamou o cangrexo ermitán- ¡E vanche coma en procesión!
Efectivamente, os muxos ían todos pola superficie, sacando a boca e abríndoa e pechándoa á canda, coma se estivesen nalgunha clase de ritual, sen diciren palabra.
-¡Se os ves desde arriba! -a Barbadela lembraba que a ringleira daba a volta por tras dos cons da punta. Normalmente facían iso nas rías, onde a auga está máis en calma. O raro era velos así no mar-.
-¿Non nos virán invadir? -o Milpugas, que estivera caladiño, comezou a te-lo seu medo-.
-Non parece -respondeulle o Cuncho-; non veñen con himnos guerreiros, nin nada emocionante. O único que fan é saca-la boca da auga e teren os ollos moi abertos.
-Deben de estar de excursión -a Barbadela tiña unha especial debilidade pola excursións. Semellábanlle fermosas, mesmo as dos muxos, cos que non tiña moita intimidade-.
-¡Ei, peixelo! -berrou cando o que ía na punta pasou por onda eles- ¿Que andades a facer?
O muxo pareceu espertar de súpeto. Mirou para a area, para as rochas, para as ondas que rompían, e tentou separarse un pouco do resto, mais, como era o primeiro, seguíano todos.
-¡Xa dicía eu que andaba perdido! -escoitouse unha voz un pouco máis atrás- E nós, ¡hala!, coma pailáns detrás del.
-¿E logo non vos gusta o mar aberto? ¡Mirade qué solpor hai aquí!
-¡Solpor si, heicho dar! ¡Dá a volta, non vaia vir unha treboada!
Os muxos tiveron unha regueifa forte, porque alí ninguén admitía o erro. O primeiro, dicía que quería ensinárlle-las praias de fóra; os outros, que se deixaran guiar só por non armar pelexas. Uns cinco ou seis mil muxos seguiran para adiante, detrás do único deles que non seguía a ninguén, mais que andaba máis perdido ca un pingüín nun torneo de xadrez.
Despois de moito protestar, como tampouco querían comprometerse os máis, decidiron darlle un voto de confianza ó que guiaba, e dixéronlle que os levase de volta á súa ría antes que fose noite.
O outro púxose corado. Mirou para todas partes, viu que o sol estaba a desaparecer, e díxolles con toda humildade:
-¡E que non sei por ónde se vai!
A Barbadela levantou o voo e ofreceuse, moi amable:
-¡Vinde, ho, vinde! ¡Xa vos levo eu!
E alá marcharon todos contentos de poderen seguir abrindo a boca ó ceo, sen ningunha preocupación de cál sería o camiño de verdade.

2002-09-03T10:43:00.000-07:00

Setembro

Setembro é o verán maduro. A luz dourada coa friaxe cando o sol chega ou cando o sol marcha. Setembro é unha despedida ós días longos, á area quente baixo os pés, á auga inmensa arredor da pel. Setembro é o barco que sae do porto e comeza a mexerse nas ondas, a barca cos remos cruzados, o estrobo quieto. Setembro deixa máis sombras debaixo das cores que se multiplican en novos dourados, debaixo das cunchas baleiras, dentro das grechas das rochas solitarias. Setembro é máis silencioso, máis profundo, máis outono. Setembro é o mes co que comeza o ano. Setembro son as algas.

2002-09-01T12:33:00.000-07:00

Sorpresas

O brandán pasou a man pola pedra luída. Era un tacto moi fermoso, unha sensación de que o mar lle regalaba aquela sensación só por estar disposto a recibila.
-¿Ves, Carlota? -díxolle á rapaza- Hai cousas que están postas aí, que se poden tomar e deixar para o seguinte.
Á Carlota gustáballe tamén pisa-la area, sentila nas plantas dos pés, ou xogar cos seus amigos un día de sol. Tamén, cando lle apetecía, escribía contos, cheos de acción, para que llos lesen por aí outras persoas, porque escribía moi ben.
-A min tamén me gustan as cunchas e os vidros suaves que aparecen na praia.
-Hai moitísimas cousas, e aparecen continuamente. Abonda con deixalas que cheguen.
-Mais tes que saber qué é o que queres -A Carlota púxose seria ó dicilo-.
-Ou non. Hai cousas que che gustan sen saber que existen. Só cando aparecen sabes se as queres ou non -o Brandán sabía que as sorpresas saen continuamente, e o mellor e nin as esperar-.
-A min gustaríame ver cabaliños de mar.
-Iso está moi ben, mais, como non andan moito por aquí, seguro que, cando aparezan, has levar unha sorpresa grande.
-Pero gustar, gustaríame moito velos.
-Pois algún día os verás.

2002-08-29T14:05:00.000-07:00

A floración dos ourizos

O Milpugas estaba preocupado porque os ourizos, malia non se moveren do sitio, non florecían. Estaba triste o home porque as flores son moi arbitrarias, moi do seu xeito: só lles preocupa que haxa un tempo aceptable e unha póla de calquera árbore, ou calquera planta das que hai por aí. Non reparan nin se hai alguén para as ver, nin se hai ninguén que as corte, nin se están rodeadas de silveiras. Elas agroman, dan un olor fermoso e transfórmanse en froito. O Milpugas imaxinaba que quizais, nunha mutación, os seus descendentes sacasen das agullas algunhas flores, con bonita forma, para os enfeitar.
-¡Pero Milpuguiñas! -exclamou a Barbadela- ¿Que máis queres ti ca unha casca redonda, nunha pociña fresca onde dá o sol todo o día, e rodeado de amigos? Deixa as flores, que medren onde queiran, que nunca serán un ourizo coma ti.
O Milpugas non aspiraba a toca-la arpa coma o Quen, nin a que lle saísen unhas patiñas por algures, senón que se contentaba con florecer unha ou dúas veces ó ano -non o tiña moi claro, porque, para Nadal, tamen lle parecía oportuno estar vestido de festa-, non moito tempo, un mes ou dous, se cadra, cada vez.
-Tes parabólica e aínda queres facer extravagancias cos picos. Déixate estar aquí, mira o sol na auga, cómo saca cores distintas cada día, e nin sequera se preocupa do que fai.
-O sol non ten necesidade ningunha de florecer -protestou o ourizo, incómodo porque a Barbadela non quería compartir con el aquela ansia-. Vai e vén tódolos días, dá a volta ó mundo, solta luz a cachón, e aínda había florecer. Érache o que nos faltaba.
-¡Ola, Milpugas! -saudou a Carlota- ¡Ola, Barbadela! ¡Aquí veño co teu encargo! -engadiu, dirixíndose ó ourizo, ó tempo que lle amosaba unha presadiña de margaridas, que apañara nunha eira de por alí preto-.
O Milpugas quedou coas flores arredor, ante a mirada atónita da Barbadela. Unhas horas máis tarde, levoullas o mar, mais xa tiña unha fermosa lembranza, que lle abondou por un tempo.

2002-08-28T14:39:00.000-07:00

Xeitos de ler

Un señor que parecía moi sabido sentou nas rochas cun libro. Abriuno pola páxina na que ía e sacou unha estilográfica, que utilizaba exclusivamente para ese asunto, e comezou a refacer frases e a pór indicacións na marxe sobre cómo debería estar redactado. Facíao mesmo antes de rematar unha liña, antes de saber qué viña a continuación, antes de ve-lo que sucedía, de tal xeito que, pola altura na que estaba, nin se entendía nada do que estaba escrito, nin o que el escribira tiña nin pés nin cabeza.
El, sen embargo, tomaba o traballo moi en serio: dedicaba un horario fixo cada día, preparaba o resto do tempo ideas para inserir, e comentáballe a todo o mundo que aquel autor e aquela obra eran fascinantes, e que el estaba a molestarse en aclaralo para el, para os seus amigos e para os que viñesen despois. Así emborranchou páxinas e máis páxinas, ata que o volume que tiña nas mans non era máis ca un amasillo de celulosa, convertido nun burato negro das palabras e das ideas.
Moi satisfeito, prestoullo ó Brandán, logo de lle facer innumerables loas do que lle entregaba, e de lle indicar que nin se lle ocorrese modificar nada do escrito, porque precisamente así alcanzara a perfección, que o autor non lle soubera dar desde o principio.
O Brandán tomou o libro e abriuno ó chou. Comprobou que era imposible entender nada, polo que lle preguntou ó home cómo se podía sacar nada daquilo, e o home contestoulle que alí estaba todo na orde que resultaba máis intelixible. Pontificoulle moito sobre a importancia de revitaliza-las ideas, e deulle unha palmada no lombo, ó se decatar de que o mariñeiro non tiña a súa altura intelectual.
-Logo aquí, onde había unha tartaruga aparece un borrancho, e onde había un peixe voador, outro borrancho, un pouco maior.
-Non son borranchos -respondeulle o outro tranquilamente-; son moitas ideas que, ó se xuntaren, parecen borranchos.
-¿E vostede entende algo?
-¡Xa fixen o meu traballo! A min non me fai falta volver aí.
O Brandán pediulle que esperase un momento, e volveu cunha brocha e un bote de pintura.
-Mire: colla esta brocha e esta pintura, e vaia ó chalano que está dado a volta na area seca. Se fai o favor e non é moita molestia, póñalle en orde as ideas, que xa lle vai facendo falta.
O home indignouse moito, porque o Brandán estaba a lle toma-lo pelo; quería que alguén tan importante lle fixese de pintor, e non estaba disposto.
-Todo o contrario -respondeulle o Brandán-: mentres pinta a barca, non fará outra estupidez coma esta. Se non lle gustan os libros, non se engane. É mellor que faga algo de utilidade.
-¡Vostede non ten nin idea do que é un libro!
-¡Afortunadamente! -o mariñeiro seguía co seu ton pausado ante aquel individuo- Así podo sabe-lo que di, e podo tamén pinta-lo chalano. Se o soubese, estaría a pinta-lo libro e non sabería o que din as madeiras cando lles salta a pintura.
-¡É vostede un analfabeto!
-Cando a un libro se lle quitan as súas palabras, prefiro selo.

Onte desapareceu La fuente de piedra, non por non saber escribir, senón porque hai quen se nega a ler. Areabranda espera por un mundo no que as persoas saiban respecta-lo que outros fan, e que todos recuperemos ese lugar marabilloso